Scholieren misten tijdens corona meer dan lessen

Nooit meer scholen sluiten klinkt lekker stoer, maar dat is beleid op bumpersticker-niveau: bij een echt rotvirus ga je alsnog keuzes maken, alleen wil niemand dat hardop zeggen. Wat wél kan is proportionaliteit: scholen als laatste dicht, eerst alles eromheen (kroegen, events, kantoren) en dan fatsoenlijke ventilatie-eisen en een draaiboek dat niet elke keer ad hoc is. En ja, die gemiste gala’s en uitreikingen waren pijnlijk, maar het echte schandaal was dat we na 2020 nog jaren hebben lopen klooien met “open tenzij” zonder structurele investeringen, typisch NL.

Gala’s gemist is zuur, maar wat mij vooral bijbleef: die gasten die ineens uit beeld raakten. Thuis geen rust, soms gewoon gedoe of geweld, en school dicht betekent ook dat er niemand ziet dat het fout gaat. Dan kun je leuk roepen “nooit meer sluiten”, maar regel dan ook meteen opvang en meldlijnen die wél werken, anders schuif je ellende gewoon achter de voordeur.

Ik word echt misselijk van hoe ze nu ineens doen alsof het “alleen maar” ging om leerachterstand en gemiste gala’s… het echte trauma was dat de overheid in één pennenstreek kinderen opsloot, ouders de schuld gaf (“blijf thuis!!”), en scholen veranderde in controleposten met tests en mondkapjes. Ik was zelf verpleegkundige en dacht eerst nog: oké, noodmaatregel… maar achteraf zie je dat het vooral paniekbeleid was op basis van modellen en media-angst, en de rekening ligt bij die kids die niemand beschermde tegen die psychische schade!!!

Nou ja, iedereen heeft het over lessen en gala’s, maar die kids hebben ook gewoon geleerd dat beloften niks waard zijn, “volgend jaar halen we het in”, en dan komt er weer een nieuwe crisis, dus zorg dan tenminste dat er vaste rituelen en ontmoetingen door kunnen gaan, desnoods buiten en simpel, want dat sociale spul is ook opvoeding hoor, toch.