Ronald de Boer baalt van gemiste tijd met zijn dochters tijdens tropenjaren als voetballer: 'Verdomme'

ja dat is dus de prijs van “succes” hè… iedereen klapt voor je in het stadion maar thuis mis je gewoon de eerste stapjes en schooldingen, en dat krijg je nooit meer terug. wel goed dat hij het hardop zegt, want er zijn zat mannen die dan doen alsof het allemaal prima was terwijl hun gezin het maar moest uitzoeken.

Die spijt is echt, maar het is ook een beetje de luxe van achteraf: in die jaren werd “altijd beschikbaar” gewoon als mannelijkheid verkocht, en je partner deed de rest, klaar. Enerzijds snap ik dat topsport een rijdende trein is en je denkt “nu even doorpakken”, anderzijds is het ook een industrie die vaderschap letterlijk uit je agenda sloopt en dat vervolgens romantiseert met termen als tropenjaren. En dan nu in een realityshow ineens de kwetsbare kant laten zien… prima hoor, maar het voelt ook als imago-reparatie: eerst was het presteren presteren presteren, nu is het voelen voelen voelen omdat de camera’s draaien. Misschien moeten we minder applaudisseren voor die 60 wedstrijden per jaar en wat meer voor clubs die zeggen: ga naar die schoolmusical, punt.