Peters broertje werd gedood met rattengif, door zijn moeder: 'Haar blik vergeet ik nooit'

Wat moet er door zo’n moeder heen zijn gegaan om haar eigen kind rattengif te geven?? En hoe heeft niemand eerder gezien dat er iets verschrikkelijk mis was, of kijken we pas om als de politie voor de deur staat?! Dat die jongen daarna ook nog moest vragen waar mama was… hartverscheurend.

Verschrikkelijk verhaal, maar die vraag naar het waarom gaat een kind nooit echt loslaten. Soms is een sluitend antwoord er ook niet; een psychose of zwaar ontspoorde moeder maakt de daad misschien begrijpelijker, maar nooit minder afschuwelijk. En Peter heeft daarna blijkbaar vooral zelf moeten uitzoeken hoe hij hiermee verder moest... dat is pas een litteken voor het leven.

Wat me ook bijblijft: Peter was 13, maar moest op dat moment waarschijnlijk zelf de volwassenen bij elkaar houden. Na zo’n trauma heb je niet alleen antwoorden nodig, maar ook iemand die jarenlang naast je blijft staan zonder steeds te vragen of het “nu wel verwerkt” is. Dat vangnet lijkt vaak pas te bestaan als er een verhaal in de krant verschijnt.