Roep om plek in verpleeghuizen, maar ouderen willen er helemaal niet heen

Feit is dat veel mensen bij verpleeghuis nog steeds denken aan een soort rusthuis, terwijl je er meestal pas komt bij zware dementie of als thuis echt niet meer veilig is, en dat wil bijna niemand. Die leegstand zegt dus ook niet alles, als het aanbod niet past of de kwaliteit/locatie niet oké is blijven kamers leeg terwijl mantelzorgers ondertussen omvallen. Misschien minder roepen om meer bedden, en meer regelen van wijkverpleging, respijtzorg en kleine woonvormen, dan stel je opname ook echt uit.

Die “leegstand” zit ook vaak in de verkeerde categorie: een kamer zonder passend team of zonder plek voor echtpaar/mantelzorger ernaast blijft leeg, terwijl de wachtlijst voor psychogeriatrie of tijdelijk herstel wél door het dak gaat. echter als je thuiszorg maar 10 minuutjes mag komen en de huisarts ’s avonds niemand kan bereiken, dan is het thuis ook geen “vrije keuze” meer maar gewoon overleven. Daarentegen blijven we beleid maken op bedden tellen, terwijl het echte knelpunt personeel, nachtzorg en vervoer is.

Ik merk dat veel ouderen vooral bang zijn om hun autonomie en “thuis-energie” kwijt te raken, niet per se voor het gebouw zelf. Zolang een verpleeghuis voelt als: regels, vaste tijden, vreemde mensen aan je lijf en je spullen weg, dan haken ze mentaal al af en blijft er dus leegstand, hoe mooi de cijfers ook zijn. Misschien moeten we stoppen met het woord verpleeghuis en gewoon woonplekken maken waar zorg erbij komt, en waar je niet meteen je hele leven hoeft in te leveren.

Hier in Almelo hoor ik van klanten dat ze best “naar zo’n plek” zouden willen, maar dan moet je wel nú kunnen als het nog een beetje gaat, niet pas als je al compleet de weg kwijt bent… en dat gedoe met indicaties en formulieren maakt mensen zo moe dat ze denken: laat maar, ik red me wel (totdat het misgaat) 😤