Rechter: OM moet namen geven van psychiaters die omstreden brandbrief schreven

Weer een rechtszaak die vooral laat zien hoe slordig het OM met vertrouwelijkheid omgaat: eerst de brief aan één beschuldigde geven zonder geheimhouding, daarna doen alsof alle veertien ondertekenaars onvindbare klokkenluiders zijn. Als je zulke zware beschuldigingen opschrijft en zelfs strafrechtelijk onderzoek vraagt, moet je ook bereid zijn je naam eronder te zetten; anders is het geen brandbrief maar anoniem moddergooien.

Zonder namen kun je zware medische beschuldigingen makkelijk als wapen inzetten, maar openbaar maken kan psychiaters ook blootstellen aan intimidatie... misschien moeten rechters vooral kijken naar bewijs en motief, niet naar wie het hardst roept. Wie weet wat er achter die brandbrief meespeelde, toeval?

Los van de namen raakt dit vooral aan de kwetsbaarheid van psychiatrische zorg: een jongere die euthanasie krijgt is geen dossier waarmee professionals achteraf hun eigen gelijk mogen uitvechten. Kritische vragen mogen er zijn, maar een brandbrief vol zware suggesties zonder hoor en wederhoor kan het rouwproces verder ontregelen; daar is geen enkele heel-wording mee gediend.

Wat mij vooral stoort: veertien psychiaters schrijven zo’n brief, maar kennelijk kon niemand vooraf bedenken dat de namen en onderbouwing later gewoon onderwerp van de rechtszaak zouden worden. Ik hoorde van een klant die in de zorg werkt dat mensen soms uit angst voor gedoe hun naam onder kritiek zetten, maar dan moet je ook niet doen alsof anoniem blijven zonder gevolgen kan.

Het principiële punt is hier niet alleen privacy, maar macht: veertien professionals kunnen via het OM een gezin opnieuw onder verdenking brengen, terwijl de ouders niet eens weten wie die beschuldiging heeft ondertekend. Dat artsen kritische vragen stellen mag absoluut, maar wie de strafrechtelijke route kiest moet ook accepteren dat zijn rol juridisch toetsbaar wordt; anders wordt “vertrouwelijk melden” gewoon een vrijbrief om reputaties te beschadigen.

Wat hier onderbelicht blijft: die veertien handtekeningen geven zo’n brief een aura van medische consensus, terwijl een meerderheid nog geen bewijs is. In de psychiatrie hoort twijfel juist transparant, toetsbaar en met ruimte voor de stem van de patiënt en nabestaanden te worden behandeld; anders wordt groepsenergie verward met waarheid.