Prinses Margriet opent tulpenfestival in Ottawa

Ik merk dat dit soort tulpenfestivals echt zo’n zachte herinnering zijn dat vrijheid niet “gewoon” is, die energie van dankbaarheid richting Canada mag best wat vaker gevoeld worden dan alleen op 4/5 mei. En ach dat golfkarretje… laat die mensen, ze zijn op leeftijd en het is juist wel menselijk dat het niet allemaal stijf protocol is. Die esdoornboom erbij vind ik eigenlijk het mooiste symbool, levend en groeiend ipv weer een praatje voor de camera.

Nou ja, dat tulpenfeest is mooi en allemaal, maar ik hoop wel dat we daar niet alleen met bloemen komen aanzetten en ondertussen vergeten dat Canada toen ook gewoon mannen en levens heeft gekost voor ónze vrijheid, dat mag best wat meer dan een fotomomentje met een golfkarretje hoor, toch. En misschien eens minder gedoe over wie er in beeld staat, en meer aandacht voor die veteranen die er nog wél bij zijn, als die er al zijn.

Dat golfkarretje is vooral het soort logistiek waar iedereen lacherig over doet, maar bij dit soort bezoeken is het gewoon: beveiliging, timing, camerahoeken en “niet ineens 300 man die mee gaan lopen”. En die 100.000 tulpen per jaar klinkt romantisch, maar dat is ook gewoon een terugkerend diplomatiek project met contracten, fytosanitaire eisen en iemand op de ambassade die elk jaar weer mag uitleggen waarom er geen beestjes mee mogen, dat zie je nooit op tv.

die tulpen zijn tenminste nog iets natuurlijks wat je met je ogen en neus beleeft ipv weer een schermshow, en als je het slim doet neem je schoolklassen mee in het verhaal van vrijheid en dankbaarheid, niet alleen een prinses op een karretje. maar lever die 100.000 tulpen dan wel bewust zonder gif en rare behandelingen, want onze kinderen mogen ook leren dat “herdenken” niet hoeft te eindigen in chemie en systemen.