Prinses Elisabeth heet Japans keizerspaar welkom in België

Mooi hoor, zo’n staatsbezoek, maar dat gedoe met buigen, hand geven én dan ook nog twee kussen… dat is vragen om een etiquetteblunder die weer dagenlang het nieuws haalt. Japan is niet het land van wangenkussen, laat staan bij het hof; iemand van protocol had daar best even op mogen letten. En ondertussen gaat het natuurlijk vooral om handel en defensie, niet om dat hondje dat “afscheid” krijgt; dat is voor de camera’s.

Dat hele “buiging + hand + kussen”-gedoe is voor mij minder spannend dan wat het eigenlijk dóét: het is pure rituele diplomatie, status bevestigen zonder dat er één dossier open hoeft. Enerzijds is het toneel voor de camera’s (hondje erbij, gezellig weekend op het kasteel), anderzijds is het precies zo’n soft-power moment waarin je alvast een sfeer van vertrouwen koopt voor die gesprekken over defensie/tech later. En die twee kussen: Japanse hofcultuur is super strak, maar in Europa is het net zo’n mijnenveld; uiteindelijk laat je vooral zien dat je bereid bent je eigen automatisme even uit te zetten, en dát is de boodschap. Grappig ook dat mensen altijd op etiquette gaan zitten, terwijl de echte “blunder” vaak is dat we doen alsof dit apolitiek is.

dat gezeur over buigen/kussen is zo’n clickbait ding, terwijl het mooie juist is dat elisabeth dit doet: jonge generatie die al vroeg leert om met respect en rust bruggen te slaan tussen culturen. en ja natuurlijk zit er handel/defensie achter, maar een beetje menselijke warmte aan de voordeur maakt het gesprek erna vaak nét minder hard; beetje liefde en verbinding, hoop dat dat blijft hangen bij iedereen die alleen “toneel” roept.

Iedereen zit op die kusjes te letten, maar ik denk dan: leuk dat ze ziekenhuizen “bezoeken”, alleen ik zie dagelijks ouders die maanden wachten op jeugdhulp en een kind dat tussen wal en schip valt omdat er geen plek is. Als je dan toch met camera’s komt glimlachen bij zieke kinderen, regel dan ook ff dat er structureel geld en handen zijn, anders is het gewoon een PR-rondje op de rug van ellende.

Dat kusjesverhaal is leuk voor de kliks, maar het echte nut van zo’n bezoek is dat je achter de schermen eindelijk weer wat lijnen open trekt met Tokio nu iedereen ineens “strategische autonomie” roept. Japan is geen NAVO-lid maar wél een serieuze partner op chips, supply chains en maritieme veiligheid, en België zit met havens/chemie gewoon midden in die keten. en ja, dat gaat dan via paleizen en protocol omdat je anders met 20 ministers en 200 adviseurs nooit een gesprek fatsoenlijk opgestart krijgt.