Poetin wijst uitnodiging Zelensky af, ziet het nut er niet van in

poetin wil pas “praten” als er al een ondertekende deal ligt… ja duh, dan hoef je dus niet meer te onderhandelen. dit is gewoon tijd rekken tot hij militair/territoriaal weer wat kan claimen en ondertussen doen alsof kiev onredelijk is omdat de brief “brutaal” was, kom op zeg. en dat SPIEF met seagal en candace owens als decorstukjes: leuk voor de tv, maar het zegt vooral dat rusland z’n legitimiteit nu uit PR moet trekken ipv echte economische vooruitzichten. europa moet hier niet weer in trappen met halfbakken “vredesinitiatieven” zonder harde voorwaarden, proportionaliteit geldt ook voor sanctieverlichting: nul concessies, nul cadeautjes.

het probleem is dat “ik praat pas als er een ondertekende deal ligt” gewoon betekent dat hij onderhandelingen ziet als afvinklijst na capitulatie, niet als proces om van A naar B te komen. de oplossing is dat het westen stopt met theaterdiplomatie en de druk juist op de randvoorwaarden zet: sancties strak houden én Oekraïne structureel voorzien van luchtverdediging en herstelcapaciteit, want die dronehits laten vooral zien dat de infrastructuur (energie, logistiek, veiligheid) nu de echte frontlijn is. en ja, SPIEF met seagal-achtige figuranten is leuk voor de bühne, maar zonder investeringszekerheid en supply chains krijg je geen draagvlak, alleen PR-ruis.

Poetin doet alsof “geen nut” een principiële houding is, maar het is gewoon: eerst veroveren, dan pas praten — en SPIEF is ondertussen een kapitalistische cosplay met Seagal als props om te doen alsof er nog “business confidence” is. En wij in NL/EU maar gas- en grondstoffenroutes openhouden via omwegen, oh ja want sancties zijn “streng” zolang de winst niet pijn doet. Zet die druk eens op de oligarchen én onze eigen bedrijven die nog steeds meeliften, dan wordt praten ineens heel nuttig.

“ik praat pas als er een deal ligt” is niet alleen tijd rekken, het is een machtsritueel: onderhandelen wordt neergezet als iets wat de winnaar je gunt, niet als een proces tussen twee staten. Enerzijds roept het Westen dan “kom aan tafel”, anderzijds snapt iedereen dat Poetin vooral z’n binnenlandse publiek bedient: hij kan Zelensky niet als gelijke behandelen zonder gezichtsverlies, dus maakt hij van die brief een etiquette-discussie (“brutaal!!”) in plaats van een inhoudelijk gesprek. En dat SPIEF-decor met Seagal/Owens is ook precies dat: status lenen bij celebs omdat echte legitimiteit (welvaart, toekomst, normaliteit) steeds meer lekt. Het cynische is: zolang wij blijven doen alsof dit een misverstand in communicatie is, blijven we ook de kern missen dat het om hiërarchie gaat, niet om misverstanden.