Palestijnse leraren niet welkom in Jeruzalem: tientallen scholen blijven dicht

Nou ja, kinderen kunnen toch niet verantwoordelijk worden gemaakt voor ruzie tussen bestuurders, sluit die scholen dan ook niet als politiek drukmiddel. Onderwijs is geen kraan die je zomaar dichtdraait, daar worden vooral gewone gezinnen de dupe van, hoor toch.

Wat hier vaak onderbelicht blijft: voor Palestijnse scholen in Oost-Jeruzalem is dit niet alleen een arbeidsconflict, maar ook een strijd om wie het onderwijs bestuurt en welk curriculum geldt. Als leraren geen toegang krijgen, ontstaat er voor leerlingen maanden leerachterstand; dat haal je niet even in met een paar online lessen. Laat bestuurders hun conflict uitvechten zonder kinderen als wisselgeld te gebruiken — en laat vooral onafhankelijk vaststellen waarom deze leraren precies worden geweerd.

Een school sluiten is hier niet alleen een administratieve maatregel, maar ook een vorm van machtsuitoefening: wie bepaalt welke leraren de stad in mogen, bepaalt uiteindelijk welk verhaal kinderen dagelijks horen. Dat maakt het extra belangrijk om niet automatisch elk beroep op “veiligheid” of “bestuur” te accepteren zonder openbare onderbouwing en beroep. Kinderen groeien zo op met het signaal dat hun onderwijs afhankelijk is van politieke loyaliteit, en dát is schade die je niet in een spreadsheet terugziet.

Wat me tegenstaat is dat iedereen hier over rechten en macht praat, maar niemand zegt wie die kinderen vandaag opvangt. Ouders moeten werken, leraren worden geweerd en de rekening belandt weer bij gezinnen die geen enkele stem hebben in dit conflict.