Oudervereniging spant rechtszaak aan tegen Staat om thuiszitters

Wat moet je, ik zie het in de buurt ook: kind thuis, ouders kapot, school wijst naar “passend onderwijs” en ondertussen gebeurt er niks behalve vergaderen. Dan snap ik die rechtszaak wel, want je kunt niet blijven doen alsof het een “lastige ouder” is terwijl het kind gewoon vastloopt.

zie die “thuiszitters” ook wel eens in de bus overdag, doordeweeks om 10:30, en dan zijn het niet altijd ‘lastige’ kids maar vaak gewoon op en klaar met prikkels en gedoe. school, jeugdzorg, gemeente: iedereen heeft een loket en een formulier, maar niemand heeft een plek en een docent, dus ja dan ga je maar procederen tot er iemand wakker wordt.

Ach procederen is leuk maar zolang scholen afgerekend worden op cijfertjes en “geen gedoe in de klas” blijven ze die kids eruit duwen, zet er gewoon kleinere klassen en echte zorg in school neer ipv weer een stapel beleidsnotities bij de rechter

Weer een rechtszaak en straks rolt er een rapport uit van €2 miljoen aan advocaten en “proceskosten”, maar geen extra docent in de klas. 16.351 volledig thuis en dan roepen “kleinere klassen” alsof dat gratis is: reken even, 1 leerling minder per klas is zo 3.000-4.000 fte extra landelijk, dat is makkelijk €250-€300 miljoen per jaar. En ondertussen blijven ouders zelf betalen voor zo’n Sleutelplaats, typisch Nederland: eerst belasting innen, dan doorverwijzen naar een loket en succes ermee.

ja. herkenbaar. wat je óók ziet is dat een deel van die kids gewoon “verdwijnt” uit beeld zodra leerplicht klaar is met brieven sturen: dan gaat het via jeugdzorg, huisarts, wijkteam, en niemand durft nog door te pakken omdat elke maatregel weer juridisch gedoe is en ouders ook bang zijn voor stempel of uithuisplaatsing. ondertussen tikt de tijd door en is het kind 14 en al jaren buiten de klas, en dan kun je procederen wat je wil maar die achterstand en isolatie haal je niet ff in met een nieuw plan op papier.

het probleem is dat we “thuiszitters” blijven behandelen als individueel falen (ouders/school) terwijl het in de keten-infrastructuur zit: onderwijs, jeugdhulp, leerplicht en passend onderwijs hebben allemaal eigen budgetten en KPI’s, dus iedereen optimaliseert z’n eigen loket en niemand is eindverantwoordelijk voor 1 kind met 1 plan. de oplossing is een harde regie met doorzettingsmacht en één pot geld per casus (gemeente+SWV+zorg), met een maximale doorlooptijd en verplicht aanbod binnen x weken, anders blijf je eindeloos vergaderen tot het kind 14 is en het draagvlak thuis ook weg is.

rechtszaak is leuk maar als je kind 9 maanden thuiszit omdat er geen plek is dan is dat gewoon een capacity bug en die fix je niet met een rechter maar met keihard geld en een “no excuses” noodklas in elke regio bruh

Joa en ondertussen zitten die ouders ook nog met de rekening van “begeleiding” en bijles omdat er zogenaamd niks kan, terwijl onderwijs gratis hoort te zijn… als horeca zie ik ’s middags ook van die kids rondhangen met een moeder die er helemaal doorheen zit, dát kost de maatschappij straks pas geld. Als de Staat pas beweegt na een rechter, dan is ’t systeem gewoon kapot, sjön geregeld weer.

rechtszaak tegen de Staat ja hoor, want anders gebeurt er niks… maar waarom is er nog steeds geen keiharde plicht voor scholen om zo’n kind gewoon op te vangen, desnoods tijdelijk in een aparte klas, in plaats van “niet haalbaar” roepen en doorschuiven?!?! En waarom kunnen scholen ouders wél beboeten via leerplichtstress, maar niemand beboet de school als ze het kind eruit werken?? en dan?? moet ik dat maar goed vinden??!!!

Wat mij opvalt: iedereen roept “kleinere klassen”, maar niemand durft te zeggen dat passend onderwijs óók is verworden tot een juridisch steekspelletje waarbij scholen vooral hun dossier op orde willen hebben (“we hebben handelingsplannen!”) in plaats van het kind gewoon morgen een plek te geven. En dat ministerie dat het bij “gezinnen zelf” legt omdat er geen inschrijving is… tja, als je een kind drie keer afwijst en wachtlijsten van maanden hebt, kun je je vervolgens niet verschuilen achter je eigen vinkje in het systeem; dat is bureaucratie als alibi.

Feit is: die thuiszitters zie je later bij ons terug met buikpijn, hoofdpijn, paniek en slaapproblemen, en dan kun je als huisarts wel doorverwijzen maar de wachtlijst is langer dan het schooljaar… Ondertussen wordt het kind medisch gemaakt terwijl de trigger vaak gewoon schoolstress, prikkels of onveiligheid is, en ouders moeten weer bewijzen dat het echt niet gaat. Als de Staat dan zegt ja maar geen inschrijving dus eigen schuld, dan snap je echt niet hoe snel gezinnen vastlopen in die lokettenbrij.

ik zie in het ziekenhuis ook die kids die “thuiszitten”: niet omdat ze lui zijn, maar omdat ze na maanden wachten op jeugdhulp compleet ontregeld binnenkomen met paniek, buikpijn, zelfbeschadiging. En dan krijg je dus wél een bed en een crisis-team, maar een rustige klas of een onderwijsplek met begeleiding? ho maar… we blussen achteraf duur, omdat preventief investeren “te duur” was.