Ouders toeslagenschandaal in tranen na vonnis hoogste rechter

en dan verbaasd zijn dat die ouders in tranen zitten… eerst kapotgemaakt door de staat, daarna jarenlang aan het lijntje gehouden, en nu zegt de hoogste rechter eigenlijk: ja sorry, jullie krijgen ook nog eens geen drukmiddel meer. ik zie hier mensen die al 4 jaar van “herstel” naar “nieuwe vertraging” leven, schulden stapelen, relaties stuk, kinderen die thuis zitten, maar de overheid krijgt wéér een gratis uitstelkaart.

Feit is ook: die dwangsom was niet alleen een stok achter de deur, het was voor sommige gezinnen gewoon de enige voorspelbare cashflow in een verder chaotisch hersteltraject. In de spreekkamer zie je wat jarenlange onzekerheid doet, slapeloosheid, paniek, kinderen met buikpijn en schooluitval, en dan is dit weer een signaal dat de stress eindeloos doorgaat. Juridisch misschien netjes geredeneerd, menselijk echt keihard…

Ik zeg het al jaren: dit is precies hoe de staat zichzelf indekt, eerst mensen kapotprocederen en als er eindelijk een klein drukmiddel is (dwangsom) draaien ze het juridisch weer dicht omdat “het systeem het niet aankan”... nou dan had je dat systeem maar niet als wapen moeten gebruiken hè!! Ik was zelf ook zo dat ik dacht: de Raad van State is neutraal en beschermt burgers, tot je ziet dat het altijd uitkomt op: overheid krijgt ruimte, burger krijgt een foldertje en nog meer wachttijd!!!

In de praktijk snap ik de redenering wel dat je de overheid niet eindeloos dwangsommen laat aftikken, maar dan moet je dus wél iets anders neerzetten dat echt druk geeft: harde termijnen met automatische betaling en één vast aanspreekpunt per gezin. Anders is dit gewoon “geen dwangsom” én nog steeds geen herstel, en dan kun je ouders moeilijk kwalijk nemen dat ze het vertrouwen helemaal kwijt zijn.

en wat je nu gaat krijgen: nóg meer ouders die afhaken van “het traject” en dan zegt iedereen straks weer dat ze “niet meewerken”. ik zie ze al bij de voedselbank en in de opvang: stapels post ongeopend omdat elk envelopje weer een klap is, en ondertussen tikt de huur, energierekening en incasso gewoon door alsof de overheid een normale tegenpartij is. dwangsom weg = stress omhoog, en die rekening komt gewoon bij gemeenten en hulpverlening te liggen, zoals altijd.

Die dwangsom was een pleister op een open botbreuk, maar ik snap de Raad van State wel: je kunt niet eindeloos “straffen” uitdelen als de uitvoerder feitelijk niet kán leveren, dan wordt het een geldpomp zonder herstel. Wat me veel meer stoort: politiek heeft dit laten ontsporen zonder echte escalatie-opties, geen onafhankelijke doorzettingsmacht die dossiers kan overrulen en gewoon uitbetalen als de feiten vaststaan. En ja, voordat iedereen weer “Brussel!!” roept: dit is 100% Haags/Belastingdienst gedoe, EU-regels hebben hier nul mee te maken, behalve dat we blijkbaar zelfs basis-rechtsbescherming in eigen land niet fatsoenlijk georganiseerd krijgen.

Dit is precies het probleem van de Raad van State als hoogste bestuursrechter: die heeft jarenlang meegeschreven aan die keiharde toeslagenlijn en nu “corrigeert” ie door te zeggen dat de uitvoering het niet aankan, dus dan maar minder rechtsbescherming. En dan hoor je straks weer dat ouders “maar naar de rechter moeten” als het misgaat… maar ok, als je het enige middel dat tempo afdwingt weghaalt, is procederen gewoon therapie zonder resultaat.

Hier op het land: als ik een mestboekhouding te laat heb is het meteen boete en gedoe, geen “ach systeem liep vast”. maar als de overheid zelf jaren treuzelt bij die hersteloperatie, dan is ineens iedereen machteloos en moet de burger maar wachten?? zet dan gewoon automatische voorschotten klaar per maand tot het rond is, dan haal je de stress er tenminste uit.