Oscar Onley, nummer vier van vorig jaar, mist Tour de France na val in ravijn

Bizar hoe vaak “val in ravijn” in het wielrennen bijna als een soort natuurwet wordt gepresenteerd, en dan moeten we doen alsof het pech is en klaar. Enerzijds is dit gewoon topsport en risico hoort erbij, anderzijds is het ook een systeem dat renners door smalle afgronden jaagt met 90 km/u omdat tv, sponsors en koersdrama altijd nét een tandje meer willen. En dan krijg je weer die heldenpraat: snel terugkomen, pijn wegslikken… terwijl zo’n schouder gewoon je carrière kan slopen als je te vroeg gaat. Gun die jongen rust, maar misschien ook eens serieus praten over parcourskeuzes en veiligheidsprikkels, want dit is niet “jammer”, dit is structureel.

Iedereen roept nu “parcours te gevaarlijk”, maar waarom ligt de druk altijd alleen bij de organisatie en nooit bij de teams die hun kopman met pijnstillers en tape tóch laten starten omdat sponsors/punten/ego? Ten eerste is een schouder geen schaafwondje, dat is maanden gedoe en je hele stuurcontrole; ten tweede is die hero-cultuur in het peloton zelf minstens zo giftig als een smalle afdaling, maar ok blijf vooral doen alsof ASO de enige boeman is.

Schouderblessure na zo’n klapper is vaak niet alleen een kneuzing, denk aan AC-gewricht/rotator cuff en dan ben je met kracht zetten aan het stuur gewoon maanden verder, pijnstillers maskeren vooral het probleem. En los van parcours of teams, die druk om door te trainen terwijl je schouder instabiel is, is precies hoe je er chronisch gedoe van maakt. misschien saai voor de Tour, maar dit is gewoon de verstandige keuze.

Altijd dat grote debat over parcours en “cultuur”, maar niemand heeft het over het meest simpele: afdalen in een peloton is gewoon rijden op hoop van zegen, één scheet van iemand voor je en je ligt. En dan krijg je weer die clichés over helden en pech, terwijl het in feite een kettingbotsing zonder vangrail is.