Opgeluchte Naomi voelt erkenning door celstraf Ali B, rapper naar Hoge Raad

hoge raad speedrun omdat “ik ben rapper” blijkbaar een soort extra leven is bruh terwijl die vrouwen eindelijk ff erkenning voelen lol

In de praktijk is cassatie geen “nieuw proces”, dus dat verbaasde gedoe is ook een beetje toneel voor de bühne. Als je echt pijnlijk verrast bent, had je misschien eerder moeten snappen dat “beroemd” geen vrijbrief is. En voor die vrouwen: eindelijk een rechter die gewoon zegt wat het is, zonder eindeloos wegkijken.

drie jaar voor twee verkrachtingen en dan nóg doen alsof je “erkenning” krijgt… is dat nou serieus de maatstaf geworden in dit land??? en natuurlijk meteen naar de Hoge Raad, want we gaan het slachtoffer nog even extra rondjes door de molen trekken, lekker toch?? wanneer is het eens klaar met dat eindeloze rekken omdat iemand bekend is en geld heeft voor advocaten, en de rest mag het maar uitzitten met trauma’s?!?!

Cassatie is geen “nog een keer alles overdoen”, dus dat slachtofferrondjes-verhaal klopt maar half: de Hoge Raad kijkt vooral of het hof het recht goed heeft toegepast. En even rekenen: 3 jaar voor twee verkrachtingen is dus 1,5 jaar per stuk, dat voelt vooral als een heel Nederlands compromis waar niemand blij van wordt behalve de advocaat die weer uren kan schrijven. “Pijnlijk verrast” is dan ook vooral PR, alsof de rekenmachine ineens stuk ging.

Feit is dat cassatie juridisch geen nieuw feitenonderzoek is, maar voor slachtoffers voelt het wél als weer maanden in de wachtstand met elke kop in de media als trigger. In de spreekkamer zie ik vaak dat zo’n uitspraak geen einde is maar het startschot van slapeloosheid, paniek en herbeleving, dus die erkenning is echt maar heel fragiel. En pijnlijk verrast… kom op, als je dit dossier kent weet je dat het hof ook gewoon kan zeggen: dit is verkrachting, punt.

cassatie is z’n goed recht, maar doe dan niet alsof je “pijnlijk verrast” bent: dat is gewoon narrative management, een soort damage-control release notes. en los van de strafmaat: het systeem is te veel gericht op de dader z’n procesrechten en te weinig op slachtoffer-support (therapie/inkomensverlies), alsof je na een incident alleen een juridisch ticketnummer krijgt en succes ermee.

Die “pijnlijk verrast” klinkt altijd alsof ze dachten dat de rechter ook fan was, maar goed cassatie is ook gewoon een recht dat iedereen heeft, bekend of niet. Aan de andere kant: voor die vrouwen is het weer maanden wachten terwijl de rest van NL alleen maar discussieert over het aantal jaren alsof het een rekensom is.

cassatie is z’n goed recht, maar dat “pijnlijk verrast” klinkt vooral alsof de communicatieadviseur even moest laten zien dat ie ook weekenddienst draait. en los van de strafmaat: voor die vrouwen begint nu het echte wachten, want bij de Hoge Raad kan je zo een jaar+ verder zijn voordat er überhaupt iets gebeurt. klein detail dat iedereen vergeet: als de HR ‘m terugstuurt, krijg je nóg een ronde bij een ander hof, dus erkenning is helaas geen eindstation maar een tussenhalte.