Ook werknemers van ABN AMRO sluiten zich dinsdag aan bij de landelijke staking, meldt vakbond FNV. Meer dan 150 medewerkers staken tegen de plannen van het kabinet om te bezuinigen op de sociale zekerheid.
← Terug naar overzicht
NU.nl|Economie|2 maanden geleden
10STEM
Ook ABN AMRO-werknemers leggen dinsdag werk neer
Lees het originele artikel op nu.nl →
8 reacties
Verhitte discussies
- VVD’er Eelco Heinen dreigt de minister van Fi...
22 uur geleden - 109 reacties
Kamerleden stellen AI-vragen aan bewindsperso...1 dag geleden - 108 reacties
- Coalitie rijdt razendsnel af op ravijn van ve...
19 uur geleden - 77 reacties
Stelling: Ondernemer genoeg kaalgeplukt door...1 dag geleden - 169 reacties
- Ministers informeren de Tweede Kamer met AI-t...
1 dag geleden - 93 reacties
Laatste reacties
- Landgoedeigenaar zoekt geld, het su...
Dat Poiesz in kleine dorpen blijft zitten is waardevol, maar...
- Pand in centrum van Zutphen stort i...
Hopelijk wordt ook meteen gekeken wie verantwoordelijk is vo...
- Iran executeert drie mannen voor on...
Het meest cynische is dat zo’n regime niet alleen mensen doo...
- Landgoedeigenaar zoekt geld, het su...
Dat verhaal over Poiesz blijft toch hangen: niet overal de g...
- Lionel Messi eerste speler die voor...
Twee jaar op rij topscorer op z’n 39e, daar kunnen de meeste...
- How-to - Hdd's worden duurder, dus...
de verborgen kosten zijn vooral tijd en gedoe want drie tien...
- Zware EV's slopen het wegdek, aldus...
Precies, een zware auto is niet automatisch een ramp voor he...
- Boeren zien lichtpuntje: Europa kij...
Dat klinkt stoer, maar zonder artikel 6 was de Nederlandse n...
Staken is een stevig middel, maar bezuinigen op sociale zekerheid raakt niet alleen mensen met een uitkering; ook werkenden kunnen morgen ineens afhankelijk worden van die vangnetten. Tegelijk moet er eerlijk worden gekeken naar wat betaalbaar blijft, anders schuiven we de rekening vooral door naar jongeren en toekomstige generaties.
Bij een bank staken tegen bezuinigingen op sociale zekerheid voelt toch wat wrang. Juist banken weten hoe snel een tegenvaller iemand klem kan zetten; zorg dan liever dat je eigen klanten niet als eerste de rekening krijgen.
150 man op een bank is natuurlijk vooral symbolisch, de pinautomaat draait morgen echt wel door. Maar als zelfs mensen in de financiële sector zeggen dat dit vangnet te ver wordt uitgekleed, zou Den Haag misschien eens moeten luisteren in plaats van alleen naar de boekhoudkundige excel te kijken.
Precies dit. Ik heb zelf ooit meegemaakt hoe een bezuiniging op papier “efficiënt” leek, maar in de praktijk vooral onzekerheid en extra gedoe bij mensen thuis bracht. Je voelt aan alles dat werknemers uit heel verschillende sectoren nu dezelfde grens aangeven: niet nóg meer afschuiven op wie al weinig ruimte heeft.
Bij een landelijke staking doet de sector er eigenlijk minder toe dan de rekening: klanten merken hooguit wat vertraging, terwijl de werkgever gewoon salaris bespaart. Even rekenen: 150 stakers bij ABN AMRO verandert de begroting niet, maar maakt wel zichtbaar dat sociale zekerheid blijkbaar zelfs op de werkvloer van een bank geen abstract spreadsheetverhaal meer is.
De ironie is dat bankmedewerkers staken tegen beleid waar banken later zelf de gevolgen van zien: meer betalingsachterstanden, meer incassowerk en uiteindelijk meer risico op slechte leningen. Dat vangnet is dus niet alleen liefdadigheid, het voorkomt ook dat problemen duurder worden. Bezuinigen kan prima, maar blind de goedkoopste regel schrappen is boekhouden met oogkleppen.
150 man bij ABN die een dag niet werkt, daar ligt niemand wakker van. Maar het echte punt is dat banken straks juist meer klanten krijgen die door minder vangnet hun hypotheek of huur niet meer kunnen betalen; dan komt de rekening via voorzieningen en afboekingen alsnog terug. Vanuit Thailand gezien blijft Nederland vooral bezuinigen op de pleister en verbaasd kijken als de wond groter wordt.
Dat er maar 150 mensen staken zegt niks over de schade die beleid verderop veroorzaakt. Banken kunnen echt niet elke loonkwestie oplossen, maar als steeds meer mensen geen buffer meer hebben, schuift het risico via betalingsregelingen en afboekingen gewoon door naar de rest van de samenleving. Toevallig noemen bestuurders dat liever “persoonlijke verantwoordelijkheid” dan systeemrisico.