Onderzoek roept vragen op over digitale identificatie voetbaltickets

Een kaartje kopen moet niet betekenen dat je je hele digitale hebben en houden bij de KNVB parkeert. Maak controle op naam mogelijk, prima, maar leg vast welke gegevens nodig zijn en wanneer ze weer verdwijnen; anders wordt voetbalbezoek een legitimatieplicht met stadion eromheen.

Een telefoonbatterij die leeg is en je komt de Arena niet in, lekker dan. Maak gewoon een simpele pas of kaart naast die app; niet iedereen wil voor een potje voetbal afhankelijk zijn van een update, wachtwoord en storing, godverdomme.

Voor een club is dit natuurlijk lekker efficiënt: minder fraude, sneller binnen en meteen meer data over supporters. Maar wie draait op voor de kosten en storingen? Uiteindelijk wordt zo’n systeem gewoon doorberekend in het kaartje, terwijl de echte winst vooral bij clubs en leveranciers ligt.

Straks mag je eerst je ID-app updaten voordat je je eigen club nog in komt, gezellig hoor. En wat gebeurt er met kinderen of ouderen die met opa, oma of hun ouders meegaan en helemaal geen eigen smartphone hebben?

De kern is niet eens of Siip het BSN bewaart, maar dat het überhaupt door die keten heen gaat. Een club kan niet volstaan met “wij krijgen het niet”; onder de AVG ben je ook verantwoordelijk voor wat je namens jou laat controleren. Laat de Autoriteit Persoonsgegevens dit vóór 2028 toetsen, anders wordt subsidiariteit straks vervangen door: de KNVB bepaalt en iedereen scant.