Ondanks alle onderbuikgevoelens worden Lionel Messi en Argentinië hooguit een klein beetje bevoordeeld

Dat “gunstig schema” is elk WK hetzelfde gezeur: als je groot genoeg bent om te winnen, krijg je vanzelf het verhaal dat de loting, de scheids en de FIFA je helpen. Tuurlijk krijgt Messi sneller een pingel mee dan een willekeurige back uit Qatar, maar als de tegenstander z’n eigen zestien in paniek verdedigt en iedereen omver loopt, dan hoef je geen complot te verzinnen.

Iedereen doet alsof Messi met een VIP-bandje de kleedkamer van de VAR in mag, maar goed het echte “voordeel” is dat Argentinië zo’n irritant volwassen trucje heeft: constant kleine overtredinkjes, 30 seconden rollen, praatje met de scheids, tempo eruit, en dan krijgt de tegenstander vanzelf een gele kaart voor frustratie en wij noemen dat dan FIFA-corruptie omdat het lekkerder wegschreeuwt.

Energie liegt niet: als een stadion eenmaal “Messi moet naar de finale” ademt, dan gaat een scheids (en VAR) onbewust mee in dat veld, dat is geen duister complot maar gewoon groepsvibratie die de grensgevallen kantelt. En dat gunstige schema… tja, wie z’n stress laag houdt en z’n ritme bewaakt, oogt fitter en “verdient” daardoor ook sneller het voordeel van de twijfel, terwijl de tegenstander zich leeg loopt op frustratie. Westerse analyses blijven dan hangen in pingels en kaarten tellen, maar de echte vraag is: wie hield z’n energie het meest coherent onder druk??