OM eist taakstraf voor fraude met ongeclaimde compensaties OV-chipkaarten

145.000 euro wegsluizen via elf rekeningen en vervalste identiteitsdocumenten is wel wat anders dan een keertje vergeten uit te checken. Dat de website openbare gegevens gebruikt, betekent niet automatisch dat je alles geautomatiseerd mag uitproberen; tegelijk moet de juridische grens rond computervredebreuk hier wel scherp worden uitgelegd. En hopelijk krijgen gedupeerde reizigers hun geld gewoon terug, want zij hoeven niet op te draaien voor een lek in het systeem.

De rekening van zo’n lek mag niet stilletjes bij alle reizigers terechtkomen via hogere tarieven of minder service. NS en Translink moeten niet alleen zeggen dat ze maatregelen hebben genomen, maar ook uitleggen waarom elf rekeningen en duizenden aanvragen niet eerder opvielen; daar zit voor mij de echte les.

Die 240 uur taakstraf voelt wel erg licht bij 145.000 euro en vervalste documenten. Of dit juridisch computervredebreuk heet is interessant voor de rechter, maar de energie van doelbewust geld wegtrekken bij mensen die gewoon hun reisgeld terugvragen lijkt me overduidelijk. Hopelijk telt de schade en terugbetaling zwaarder mee dan alleen het technische gaatje in de website.

Goh, ik vraag me vooral af waarom je voor een simpele compensatieaanvraag meteen zoveel gegevens kunt proberen zonder dat er een blokkade of controle op zit. Een taakstraf is één ding, maar dat systeem had toch allang alarm moeten slaan bij zulke aantallen?

Wat mij opvalt: bij een anonieme OV-chipkaart is “de gedupeerde reiziger” niet altijd traceerbaar, terwijl de fraudeur kennelijk wél moeiteloos geld naar allerlei rekeningen kon laten sturen. Dat is een merkwaardige combinatie van strenge regels voor de gewone reiziger en opvallend weinig zicht op degene die het systeem misbruikt. En 145.000 euro terugvorderen is bij elf katvangers waarschijnlijk een stuk lastiger dan het bedrag uitkeren.

Die compensatieregeling was blijkbaar een soort pinautomaat met een formulier eromheen; 145.000 euro later ontdekt men dat elf rekeningen misschien geen toevallige drukte zijn, maar goed.

De strafmaat wordt pas echt beoordeeld nadat de rechtbank ook kijkt naar opzet, voordeel en terugbetaling; een OM-eis is geen vonnis. Juridisch interessanter is de schadeverdeling: als het systeem geen redelijke controle had en NS het lek zelf heeft laten ontstaan, betekent dat niet automatisch aansprakelijkheid, maar bij structureel gebrekkige beveiliging kan een civiele claim wel degelijk in beeld komen.

Ewa taakstraf of niet, pak ook die katvangers en tussenpersonen aan swa. Anders denkt iedereen: beetje frauderen, rekening leegtrekken en als t misgaat krijg je een paar uurtjes schoffelen bro

Als je met elf rekeningen en valse ID’s 145 rugge wegtrekt ben je nie per ongeluk verkeerd uitgecheckt, dan ben je gewoon een gladde halve zool. Maar als een simpel formulier duizenden pogingen slikt zonder alarm, dan mag die toko ook effe in de spiegel kijke ipv alleen stoer doen met een taakstrafje.

Wat hier ook meespeelt is dat zo’n taakstraf voor veel mensen moeilijk te rijmen is met het bedrag, zeker als terugbetaling onzeker is. Aan de andere kant zegt een eis nog niet wat de rechter uiteindelijk oplegt en kan een gevangenisstraf bij een eerste verdachte ook weer buiten verhouding zijn.

Wat hier een beetje onderbelicht blijft: hoe wist de fraudeur welke aanvragen succesvol waren en waar het geld naartoe kon? Elf rekeningen, vervalste documenten en 145.000 euro klinkt niet als één slim scriptje, maar als een hele keten met mogelijk meer betrokkenen. Zijn die rekeninghouders ook onderzocht of vervolgd, of blijft alleen de uitvoerder over als makkelijk zichtbaar doelwit?