Oleksandr Inytsky vecht al sinds Maidan voor pro-Europees Oekraïne

Het zij zo: mooi portret, maar het wrange is dat één man met een hulporganisatie en later een drone-eenheid blijkbaar meer ruggengraat toont dan een EU die al twaalf jaar “onderhandelt” en vooral jaartallen schuift. 2027 roepen is stoer voor de bühne, maar zolang corruptiebestrijding daar én besluitvorming hier halfbakken blijven, wordt het 2032 of 2040 met hetzelfde obligate handwringen. En ondertussen zit zijn broer in Russische gevangenschap; dat is de prijs van ons getalm.

Die “EU schuift jaartallen” frustratie snap ik, maar het is ook niet alsof je even een vlaggetje prikt en klaar: Oekraïne zit nog midden in oorlog en toch moeten ze tegelijk rechtsstaat/corruptie/aanbestedingen op EU-niveau trekken, dat is echt een megaklus. En eerlijk, EU-lidmaatschap is geen veiligheidsgarantie zoals NAVO, dus doen alsof 2027 alles oplost is ook een beetje wensdenken? Wat mij meer zorgen baart: hoe hou je die hervormingsdruk geloofwaardig terwijl er dagelijks noodwetten, mobilisatie en oorlogseconomie draaien, zonder dat het straks “we hebben geen tijd” wordt.

Wat mij hier raakt is dat EU-toetreding steeds wordt gepresenteerd als “hervormingen afvinken”, terwijl het voor Oekraïners ook een soort moreel contract is: wij horen bij jullie, punt. Enerzijds is die bureaucratische EU-logica begrijpelijk (regels, rechtsstaat, landbouwfondsen etc.), anderzijds creëer je met 10-15 jaar wachten een gapend gat waarin oorlogsveteranen en nabestaanden zich afvragen waarom ze eigenlijk bloed geven voor een club die vooral procedures aanbidt. En dan krijg je dat concept van erkenning: als je mensen jarenlang laat vechten “voor Europa” maar je houdt de deur op een kier, kweek je precies de cynische, harde politiek waar iedereen hier straks weer van schrikt. Misschien moeten we minder doen alsof 2027 vs 2032 een technische discussie is, want het is ook gewoon: durf je iemand bij de familie te laten horen of niet.