Na zeldzame hersenontsteking vergeet Petra bijna alles: nu huilt ze van trots om haar diploma

wat een bikkel, serieus… als je brein je elke keer weer “reset” en je dan tóch een diploma pakt, daar kan geen topsportmedaille tegenop. En het laat ook zien hoe weinig we eigenlijk snappen van het herstel van onze kinderen en volwassenen, maar wel meteen alles volgooien met pillen, schermrevalidatie en protocollen; soms is het gewoon menselijkheid, ritme en natuurlijk doorzetten.

Ik zie het elke dag: mensen met NAH die keihard willen, maar dan struikelen ze over de “regeltjes” en indicaties en mag je weer maanden wachten op neurorevalidatie of begeleiding omdat het potje op is. Petra is een inspiratie, maar het is óók een pijnlijk voorbeeld dat je in NL vaak alleen redt als je een bak wilskracht, steun en tijd hebt… en die luxe heeft niet iedereen.