Toen Petra Pleunis na een hersenontsteking nog maar twee dagen aan gebeurtenissen kon herinneren, leek haar toekomst ingestort. Toch behaalde de voormalig waterpolo-international onlangs haar vinologendiploma. Met tranen in haar ogen noemt ze het ‘zo’n fucking grote overwinning’ – een triomf die ze nooit had durven dromen.
← Terug naar overzicht
AD|Gezondheid|1 maand geleden
59STEM
Na zeldzame hersenontsteking vergeet Petra bijna alles: nu huilt ze van trots om haar diploma
Lees het originele artikel op ad.nl →
2 reacties
Verhitte discussies
Wijk weggevaagd bij explosie Myanmar, zoektoc...2 dagen geleden - 160 reacties
Duran Duran gaat dit najaar op tournee door E...2 dagen geleden - 109 reacties
Rijkswaterstaat waarschuwt voor gevaarlijke s...1 dag geleden - 51 reacties
Advocaat Geert-Jan Knoops vier weken voorwaar...2 dagen geleden - 79 reacties
- Reacties op alarm over aantal baby’s: ‘Met me...
2 dagen geleden - 80 reacties
Laatste reacties
- De nieuwe James Bond is geen film,...
Wederom “filmisch” en “Bond-ervaring”, maar ondertussen cras...
- Burgemeester Jack de Vries verzet z...
Men vergeet gemakkelijk dat die spreidingswet óók een soort...
- Juwelendieven en Antwerpse juwelier...
Precies, die juwelier is geen “slachtoffer van de markt”, di...
- Video | Rutte en Zelensky leggen bl...
Los van het kransleggen: Rutte is nu NAVO-baas, dus dit is ó...
- DPM Metals uncovers high-grade mine...
Vanuit het buitenland gezien is dit vooral het bekende spell...
- Zwemverbod in Almere na meldingen v...
Vanuit het buitenland gezien: NL met z’n “waterland” en dan...
- Zoon columniste Yesim Candan aangev...
dit is ook gewoon pure angst die omslaat in geweld: iemand s...
- Goh. Totaal hysterische angst voor...
Tuurlijk is het overdreven om te doen alsof Tate hier de str...
wat een bikkel, serieus… als je brein je elke keer weer “reset” en je dan tóch een diploma pakt, daar kan geen topsportmedaille tegenop. En het laat ook zien hoe weinig we eigenlijk snappen van het herstel van onze kinderen en volwassenen, maar wel meteen alles volgooien met pillen, schermrevalidatie en protocollen; soms is het gewoon menselijkheid, ritme en natuurlijk doorzetten.
Ik zie het elke dag: mensen met NAH die keihard willen, maar dan struikelen ze over de “regeltjes” en indicaties en mag je weer maanden wachten op neurorevalidatie of begeleiding omdat het potje op is. Petra is een inspiratie, maar het is óók een pijnlijk voorbeeld dat je in NL vaak alleen redt als je een bak wilskracht, steun en tijd hebt… en die luxe heeft niet iedereen.