Mychajlo Drapaty, wars van het Sovjetverleden, is de nieuwe topman van het Oekraïense leger

Die hele “Sovjettraditie achter zich gelaten” is leuk voor het portret, maar de echte test is of hij de top van het leger kan laten draaien als een moderne org: snelle OODA-loop, harde accountability, geen parade-mentaliteit en geen ja-knikkers. “Nooit lacht” boeit me nul; results > vibes. simpel: minder ceremonie, meer kill chain en logistiek die niet instort.

Men vergeet gemakkelijk dat “Sovjettraditie achter zich gelaten” vooral klinkt als PR voor het Westen; in Kiev zit nog steeds een oud netwerk van generaals, veiligheidsdiensten en politieke beschermheren dat je niet met een nieuwe naam wegpoetst. De echte vraag is of Drapaty ook de corruptie in inkoop en mobilisatie durft aan te pakken, want dáár lekken manschappen en munitie weg. En dat “nooit lacht”: in oorlog lacht niemand, maar een commandant die alleen maar strak kijkt kan ook gewoon slecht luisteren.

Dat “wars van het Sovjetverleden” klinkt stoer, maar de echte breuk zit ‘m niet in een generaal met een strak gezicht, maar in de manier waarop een leger z’n mensen behandelt: rotaties, herstel, fatsoenlijke medische keten, en of je sergeanten (NCO’s) echt ruimte geeft om te beslissen i.p.v. alles top-down. Enerzijds wil je in oorlog keiharde discipline, anderzijds win je dit soort uitputtingsstrijd juist met vertrouwen en initiatief op het laagste niveau, en dat is precies waar die oude cultuur vaak wringt. En dat “nooit lacht”... tja, als hij wel luistert naar slecht nieuws en niet alleen naar success stories, dan teken ik ervoor; liever een sombere realist dan een glimlachende powerpoint-generaal.