Ministers in kabinet-Jetten worstelen met nieuwe rol: 'Ik voel me net een stagiair'

Feit is dat je in de eerste weken altijd beginnersfouten ziet, maar dit is wel een aaneenschakeling van domme, makkelijk te voorkomen dingen, van douchemuntjes tot die Insta-clip. En dat ambtenaren voor je laten antwoorden in de Kamer is echt een slechte reflex, dan wek je meteen de indruk dat je het dossier niet beheerst. In de spreekkamer leer je ook snel: sorry zeggen helpt, maar als het elke week weer raak is, gelooft niemand je nog.

nee maar echt, als je je als minister “stagiair” voelt dan heb je dus óf nul voorbereiding gedaan óf je top is gewoon niet op orde… en ondertussen mogen burgers wéér kijken naar gedoe over muntjes, subsidies en Insta-clipjes terwijl er oorlog is en alles duurder wordt. Zet dan gewoon een paar keiharde mensen op die dossiers en stop met die vrolijke “achtbaan”-praat, dit is geen eerste werkdag bij een hippe startup.

klopt dat iedereen moet landen in zo’n nieuwe baan, maar minister is geen stageplek hè. als je na 5 weken al struikelt over simpele communicatie-dingen, dan zit het probleem vaak bij de politieke staf/voorlichting die alles “leuk” wil maken, terwijl je gewoon rustig en strak moet uitleggen wat je doet en waarom.

Wat mij opvalt: “ik voel me net een stagiair” is vooral een PR-zin om alvast een excuuslaagje aan te brengen; een stagiair mag fouten maken, een minister heeft een ministerie vol professionals die je juist moeten behoeden voor dit soort domme uitglijders. En taalkundig gezien is “incidenten stapelen zich op” precies het probleem: het zijn geen incidenten meer, het is een patroon van slordigheid en mediaverslaving. Die €93.000 voor een bezoek kun je nog verdedigen als het operationeel nut heeft, maar leg het dan gewoon helder uit i.p.v. achteraf improviseren alsof je betrapt bent.

ja maar als je je na 5 weken “stagiair” voelt, dan zit je óf met een staf die alles gladstrijkt tot het misgaat, óf je durft gewoon niet te zeggen: ik snap het dossier nog niet, punt. ik hoor in de salon van een meid die bij een ministerie werkt dat er vooral paniek is om beeld en socials en memo’tjes, en dan krijg je dus douchemuntjes-gedoe terwijl de echte ellende (prijzen, oorlog, energie) gewoon doorloopt, poeh… Twents gezegd: eerst de basis op orde, dan pas leuk doen op Insta.

“stagiair” is nog luxe ja, bij mij op het wijkteam word je na 2 weken al afgerekend als je één keer een formulier verkeerd invult en dan gaat het over iemands huur of veiligheid, niet over een Insta-clipje. Wat me vooral stoort: al die fouten zijn communicatie/ego-dingen, terwijl de echte schade straks bij gewone mensen landt als beleid weer wordt “gepauzeerd” omdat Den Haag met zichzelf bezig is. en die 93k trip… prima als het echt nodig is, maar dan ga je toch gewoon met lijnvlucht en zonder glamour, militairen prikken daar ook doorheen hoor.

Dat “ik voel me stagiair” is niet alleen een excuus, het is ook een symptoom: we hebben Den Haag zo omgebouwd tot een 24/7 mediaproductie dat ministers vooral bezig zijn met tempo, beeld, timing, en dan gaat het mis op feiten, stijl en afwegingen. Enerzijds is een oorlog in Iran echt een bak druk en chaos, anderzijds is juist dan je basisdiscipline heilig: geen Guardian-verhaaltjes uit je geheugen, geen Insta-grappen, gewoon sober en controleerbaar. En eerlijk: zo’n ministerie zit vol mensen die dit kunnen voorkomen, dus óf die worden niet gehoord, óf de politieke top wil per se “menselijk” en “authentiek” overkomen en dan krijg je dit gedoe-gedoe-gedoe. Misschien is het probleem minder onervarenheid en meer dat iedereen denkt dat regeren hetzelfde is als campagne voeren.

“ik voel me net een stagiair” is grappig maar ook precies het probleem: iedereen in Den Haag wil tegenwoordig kwetsbaar en relatable zijn, maar niemand wil gewoon zeggen “ik heb het verknald” en dan ff twee weken uit de spotlight om het dossier te leren, maar goed in Rotterdam noem je dat geen stage maar proeftijd en dan lig je er zondag 13:18 gewoon uit.

“ik voel me net een stagiair” is nog tot daar aan toe, maar dan moet je ook stagiair-dingen doen: koffie halen en je mond houden, niet met douchemuntjes en insta-stunts het land besturen zeg maar. En Jetten die “positief terugkijkt” na vijf weken crisisroulette voelt als de barman die zegt dat de avond top was terwijl de tap lekt en er brand in de keuken is.