Met inspraak en goodiebags wil defensie de argwaan wegnemen over een megakazerne in Zeewolde. ‘Ze hebben alleen maar een verkooppraatje’, zegt een omwonende

In de praktijk koop je geen draagvlak met een goodiebag en wat stands, mensen willen gewoon harde afspraken over geluid, vervuiling en wie de schade betaalt. 653 hectare is geen “stukje groen”, dat is complete boerderijen weg en dan mag je straks ook nog met colonnes door de polder over die brug. Als defensie zo nodig moet uitbreiden prima, maar kom dan niet doen alsof inspraak nog ergens over gaat als de plek al is aangewezen.

Goh, los van die goodiebags: wie betaalt straks de extra drukte op de wegen, huisarts, scholen en al die voorzieningen als er 7000 man bij komt? En als defensie echt vertrouwen wil, zet dan meteen zwart-op-wit hoe ze opruimen en saneren na oefeningen, want “we laten het netjes achter” hoor je altijd toch?

Wat mij opvalt: iedereen focust op geluid en verkeer, maar niemand lijkt het te hebben over PFAS, blusschuim en brandstofopslag; op (oude) kazerneterreinen en oefenplekken is dat juist dé saneringsbom waar je jaren later mee zit. En die goodiebags… leuk hoor, maar zet dan meteen in de vergunning keiharde meetpunten en een saneringsfonds, want “we ruimen het netjes op” is geen plan maar een wens. trouwens, “stand‑punten” schrijf je gewoon als standpunten.

Juridisch gezien is die “inspraak” onder de Omgevingswet vooral procedureel: als het Rijk de locatie de facto al heeft vastgepind, gaat het in de praktijk nog alleen over randvoorwaarden en mitigerende maatregelen. Wie echt iets wil bereiken moet niet blijven hangen in mopperen op goodiebags maar nu al strak sturen op planschade/compensatie en handhaafbare vergunningvoorschriften (geluidnormen, tijden, monitoring), anders krijg je straks een mooi participatieverslag en nul verhaal als het misgaat. En let op: Defensie schermt graag met staatsbelang/veiligheid, dus “we kunnen het niet uitleggen” wordt een standaard excuus om stukken niet te delen.