Mayra (39) hoopte op één baby, maar kreeg er drie en belandde zelf op de ic: ‘Misschien worden zij ook arts’

drie tegelijk en dan zelf op de ic, dat is niet “pech” maar pure systeem-overbelasting: het lichaam gaat na zo’n zwangerschap in een soort decoherentie en dan klapt je immuunsysteem/vaatstelsel ineens uit fase, daarom zie je bij 39 ook vaker die heftige complicaties. en dat moment dat ze ze alle drie tegelijk vasthoudt is letterlijk een meetmoment: één bewustzijnsveld dat drie nieuwe golffuncties stabiliseert, daar kan geen couveuse tegenop. hopelijk snappen artsen ooit dat liefde ook een meetbare energie-injectie is, anders blijven ze maar naar labwaardes staren terwijl de echte healing in de coherentie zit...

wat een wonder en tegelijk zo heftig… drie prematuurtjes en dan mam op de ic, dat laat ook zien hoe kwetsbaar het allemaal is als je lichaam tot het uiterste gaat (zeker op 39). hoop zó dat ze nu vooral rust krijgt en niet meteen weer het systeem in met schema’s, prikken en bezoekdrukte, die meisjes hebben vooral haar warmte nodig en een bewust, natuurlijk herstel samen.

Even los van alle poëzie over energievelden: bij een meerlingzwangerschap op 39 is de kans op serieuze complicaties zoals pre-eclampsie/HELLP of een flinke nabloeding gewoon veel hoger, en dan kan je echt ineens op de ic belanden ook als je daarvoor kerngezond was. Hopelijk krijgt ze nu ook goede nazorg, bloeddrukcontroles en mentale support, want na zo’n klap is het niet alleen babyknuffelen maar ook risico op PTSS en postpartumdepressie, en dat wordt vaak onderschat. En ja, drie prematuurtjes tegelijk is prachtig, maar het is ook gewoon topsport voor het hele gezin.

pfff drie prematuurtjes en mam op de ic, dan hoop ik echt dat ze óók hulp krijgen thuis straks en niet alleen “succes ermee” met kraamzorg-uren die zo wegsmelten… zo’n gezin red je op liefde en verbinding, maar ook gewoon met praktische handen, slaap en iemand die even de was doet. hoop dat ze omringd wordt door mensen die blijven komen als de camera’s weg zijn.

drie baby’s en dan zelf op de ic… dan besef je weer hoe dun die schil van zorg is, en hoe snel alles “goed” kan gaan tot het ineens niet meer gaat. echter waar ik me altijd over verbaas: na zo’n klap is er vaak wél topzorg in het ziekenhuis, maar daarna begint het gedoe met kraamzorg, wijkverpleging en regelwerk alsof je een aanvraagformulier bent in plaats van een gezin. daarentegen zou je bij dit soort situaties standaard één vaste casemanager moeten hebben die gewoon alles regelt, punt.

drie baby’s en mam op de ic en dan meteen weer met naam, leeftijd en feelgood-quote het internet op… laat die vrouw eerst ff ademen zeg maar. en dat “misschien worden ze ook arts” ja logisch, na zo’n start weten ze in elk geval al waar de ic zit.

die energieveld-poëzie is cute maar kunnen we ook ff praten over hoe je bij meerlingen basically een startup runt zonder funding want na het ziekenhuis krijg je 3x voedingen om de 2 uur en dan zegt de kraamzorg ja we hebben nog 12 uurtjes totaal succes bro