Maria Dorke woog op een gegeven moment nog maar 42 kilo, toen haar vader haar keihard wakker schudde

42 kilo… dat is niet “ik let een beetje op”, dat is gewoon je lijf dat aan het uitvallen is. Die vader die haar zo hard aanspreekt klinkt grof, maar soms is dat precies de klap in energie die iemand nodig heeft om door die anorexia-mist heen te prikken, want zachtjes vragen helpt dan vaak niet meer. Hoop alleen dat er daarna ook echte hulp en veiligheid kwam, want anders blijft zo’n gezin hangen in schuld en spanning en dat voel je jaren later nog.

Feit is: bij anorexia is dat eten weigeren geen koppigheid maar een angststoornis met een lijf dat al in de spaarstand staat, dan kan zo’n schreeuwmoment toevallig een doorbraak zijn maar net zo goed de boel verder verharden. Wat ik mis in dit soort verhalen is dat er daarna meteen medische check moet zijn, hartritmestoornissen, elektrolyten en refeeding zijn echt geen detail als je op 42 kilo zit. En die gezinsdynamiek met een broer met autisme, dat vraagt vaak óók begeleiding voor iedereen, anders blijft het thuis één grote snelkookpan.

Wat me hier vooral raakt is hoe zo’n gezin jarenlang om één kind draait (broer met autisme) en de rest “redt zich wel”, totdat het misgaat met Maria. Die vader schreeuwt dan ineens, echter waar was de ruimte eerder om te zeggen: ik trek dit niet meer, ik heb ook zorg nodig? Daarentegen zie je dit nog steeds: wachtlijsten, geen gezinsbegeleiding, en dan verbaasd zijn dat iemand pas op 42 kilo “gezien” wordt…

Die ene vloek van pa kan toevallig het kwartje laten vallen, echter het gevaar is dat iedereen daarna denkt: opgelost, ze eet weer en klaar. Daarentegen is anorexia vaak ook een “controle-ding” en dan moet je juist het gezin leren om niet in politieagent/pleegkundige te schieten maar normaal contact te houden, anders verplaatst het probleem zich gewoon naar sporten, laxeren of stiekem niet eten. En ja, scholen en huisartsen mogen hier ook eerder op acteren, want als iemand op 42 kilo zit is het al járen aan de gang.

wat me opvalt is hoe vaak zo’n “wakkerschud”-moment later het hele verhaal wordt, terwijl de echte winst juist zit in wat er daarna elke dag gebeurt: samen aan tafel zonder strijd, iemand die je aankijkt en zegt “ik blijf bij je” ook als je het eten niet aankan. die harde zin kan een vonk zijn, maar herstel is vooral saaie, liefdevolle herhaling en weer een beetje verbinding met je lijf, hoop dat ze dat ook heeft gekregen.

Ach iedereen heeft het over die ene schreeuw van pa, maar waar was de huisarts/school toen ze al maanden in XXL hing te verzuipen, die signalen worden echt veel te vaak weggewoven als “puber gedoe” toch