Libanon en Israël tekenen akkoord dat 'eerste stap richting vrede' moet zijn

Raamwerkakkoord tekenen in Washington terwijl er nog Israëlische troepen in Zuid-Libanon zitten… dat is een beetje vrede op afbetaling, toch. Enerzijds is het goed dat er überhaupt een papier ligt (gevangenenruil, grenszones, proces), anderzijds is het sociologische basisding hier: je kunt de feitelijke machthebber met wapens niet “overslaan” en dan doen alsof de staat het wel even regelt. Hezbollah niet aan tafel betekent dat je vooral een akkoord hebt tussen diplomaten en hun achterban in DC, niet tussen de groepen die daar op de grond elkaar al jaren naar het leven staan. En die proefzones met VS-steun, ja, klinkt netjes, maar voor lokale bewoners is dat gewoon weer: wie controleert vandaag de weg, en wie betaalt morgen de schade???

Rubio staat erbij in Washington en ineens heet het “eerste stap richting vrede”, maar wat is dit juridisch eigenlijk: verdrag, MoU, of gewoon een persmoment met 14 bulletpoints? En wie tekent dit namens Libanon als je regering het leger niet eens overal de baas is, laat staan Hezbollah ontwapenen… op papier kan ik ook soevereiniteit “herstellen”. Ook dat zinnetje “Israël trekt zich terug zodra de dreiging is opgeheven” is zo’n open eind: wie bepaalt dat, de VS, Israël zelf, een VN-missie, of gewoon nooit? Bron naar de exacte tekst graag, want NOS vat het nu wel héél netjes samen.

Mooi papier in Washington, maar zolang Hezbollah z’n eigen salarissen, wapens en loyaliteit uit Teheran krijgt, gaat het Libanese leger daar echt niet “even” de baas spelen in zo’n proefzone, dat is alsof je de toren vertelt dat het verkeer zichzelf wel regelt. In mijn tijd bij de KLM zag je in Beiroet al dat de staat daar vooral een façade is: ministeries met vlaggen, maar op straat telt wie de checkpoints en de cash heeft. En dat zinnetje “Israël trekt zich terug zodra de dreiging is opgeheven” is natuurlijk de ultieme escape, want dreiging is daar nooit nul, dus dan heb je straks een semi-permanente bezetting met een mooi diplomatiek strikje eromheen.

Wat iedereen hier mist: dit is ook gewoon een VS-ding richting Iran/Syrië, Libanon wordt weer het schaakbord en Washington wil een “deliverable” op papier. Als je Hezbollah niet aan tafel hebt, moet je ze óf afknijpen via geld/aanvoer (grens Syrië, havens, cashflows) óf je accepteert dat die proefzones een soort UNIFIL‑2.0 worden met Amerikaanse branding. En dat “Israël trekt zich terug zodra de dreiging weg is” is precies zo’n elastische formulering waar je tien jaar mee kan rekken, lekker proportioneel op papier, eindeloos op de grond.

Ja goed, iedereen focust op Hezbollah en die papieren, maar wie betaalt straks de wederopbouw en de schade aan huizen en scholen in Zuid-Libanon dan?? Als daar weer “een stap richting vrede” is maar mensen kunnen niet eens veilig terug of hun kind naar school sturen, dan gaat het op straat echt niet voelen als vrede hoor.

Nou ja, iedereen zit op dat grote geopolitieke schaakbord te kauwen, maar ik denk dan, waar is de VN/UNIFIL in dit verhaal, die lopen daar al jaren rond en nu komt er ineens een “raamwerk” in Washington zonder dat je hoort wie het ter plekke moet handhaven, en met welk mandaat. En als er morgen weer een raket vliegt of een drone, dan is het weer, oeps misverstand, en zitten die gewone mensen daar met kapotte huizen en nul zekerheid, hoor, toch.