Leven we aan de rand van ‘collapse’?

Dat ongemakkelijke gevoel herken ik wel: niet alleen de problemen stapelen zich op, ook de snelheid waarmee alles verandert jaagt iets aan in mensen. Maar “collapse” is geen natuurwet die morgen op de kalender staat; tussen paniek en blind hopium zit nog altijd de ruimte om lokaal verstandige keuzes te maken, elkaar vast te houden en macht kritisch te blijven volgen. Misschien begint hoop niet met geloven dat alles goedkomt, maar met eerlijk kijken zonder elkaar gek te maken.

Collapse begint vaak niet met een knal maar met het verlies van gedeelde werkelijkheid: niemand weet nog welke cijfers, instituties of experts betrouwbaar zijn. Dat zie je nu al bij klimaat én AI, waar angst en winst elkaar versterken in hetzelfde bewustzijnsveld; kwantumfysica toont aan dat een waarnemer het systeem beïnvloedt, maar blijkbaar vergeten we dat ook bij beleid!!!