Landwee

Solastalgie is zo’n woord waar je bijna cynisch van wordt omdat het zo netjes klinkt, terwijl die mensen gewoon hun begraafplaatsen, tuinen en verhalen letterlijk zien wegspoelen. Enerzijds roepen we hier “adaptatie!” en schuiven we met dijken alsof het een Excel-oefening is, anderzijds is het voor die eilandstaten gewoon: je land is je familie, weg is weg. En dan dat internationale recht… we gaan dus serieus discussiëren of een land nog een land is als het onder water staat, terwijl de grote uitstoters rustig doorstoken; dat is niet alleen klimaat, dat is ook pure machtsongelijkheid. Migreren via een visumloterij, man man, alsof je je bestaan bij de kassa mag inleveren en hopen dat je nummer valt.

Hier in Thailand zie je ook kustdorpjes die langzaam verdwijnen en dan komt er geen filosoof met een hip woord, dan komt er een bulldozer en een “ontwikkelaar” die het laatste stukje strand opkoopt. Wat mij altijd opvalt: als het om die eilandstaten gaat, wil de rijke wereld best huilen en confereren, maar zodra het over geld/land/visrechten gaat is het ineens “tja lastig, regels zijn regels” en mogen ze in een visumloterij hun bestaan wegkrassen. En NL met z’n dijk-fetisj denkt dan weer dat alles een technisch projectje is, tot je zelf moet verhuizen en je hele identiteit niet in een verhuisdoos past.

Weer zo’n verhaal waar iedereen emotioneel van wordt, maar niemand het over de rekening wil hebben: 11.000 mensen op 26 km² en straks 90% afhankelijk van import, dat is per jaar miljoenen aan voedsel/brandstof die ergens vandaan moeten komen. En dan dat “herzien van zeerecht” zodat je EEZ blijft bestaan als je land weg is… leuk, maar wie gaat het patrouilleren en handhaven, met welk budget, €0? Typisch: we verzinnen nieuwe woorden en VN-constructies, maar een simpel fonds met harde bedragen per inwoner en een fatsoenlijk relocatieplan durft niemand op tafel te leggen.