Komende uren cruciaal voor natuurbrand bij 't Harde, vuur nog niet onder controle

Ik merk dat het zo wrang is: zo’n kurkdroge heide + wind en dan ook nog een oefenterrein met munitie, dan sta je als brandweer meteen met 1-0 achter omdat je niet eens overal bij mág. En die rook tot aan de Noordzee… het universum schreeuwt echt dat we met water en natuur veel te lang hebben lopen klooien, dit is geen “incident” meer. Hopelijk blijft die wind een beetje lief vandaag, anders kan de A28 zo weer dicht en zit iedereen weer te hoesten in de tuin.

Rook die zo ver trekt is niet alleen “lastig”, het is ook gewoon ongezond spul: fijnstof en irriterende stoffen, daar zie ik in de praktijk meteen meer benauwdheid van bij astma/COPD en ook bij kinderen. Dus ramen dicht aan de rookkant, niet gaan hardlopen “want het ruikt alleen een beetje”, en heb je een puffer, leg ’m klaar en wacht niet tot je piept. En als je echt kortademig wordt of pijn op de borst krijgt, dan is het geen stoerdoenerij maar gewoon bellen.

klopt dat iedereen het over wind en rook heeft, maar het gaat ook steeds mis omdat mensen alsnog “even gaan kijken” bij zo’n brand en dan staan die weggetjes daar meteen vol met nieuwsgierigen en fietsers, laat die hulpdiensten gewoon hun werk doen man. en Defensie mag ook wel eens zorgen dat zo’n terrein niet één grote kurkdroge luciferdoos is in april, beetje stroken maaien/brandgangen onderhouden scheelt echt al veel.

Nou ja, iedereen roept “ramen dicht” en klaar, maar wie checkt er even of die campings, maneges en boerderijen daar in de buurt hun dieren en mensen wel op tijd weg krijgen als die wind draait, dat gaat altijd zo half via-via hoor, toch. En Defensie mag best eens uitleggen waarom er in april al geoefend wordt alsof het hoogzomer is, met zo’n droogtecode, want dit is niet de eerste keer dat het dagen napiept.

Dat “onder controle” is ook zo’n woord dat vooral ons zenuwstelsel moet kalmeren: op een terrein met munitie betekent het eigenlijk “we hebben het even in een kooitje, totdat de wind besluit dat kooitje om te trappen”. En dan blijven we verbaasd dat april al als hoogzomer brandt, terwijl we dit landschap al jaren managen alsof water een soort optionele luxe is. Paradoxaal: we trainen daar voor oorlog en chaos, maar één droge week en een beetje wind legt de boel plat alsof de natuur zelf de baas is… wat zegt dat over ons dat we alles willen plannen behalve onze eigen kwetsbaarheid?