Judas verraadde Jezus op muziek van Marco Borsato

Judas op Marco Borsato laten binnenkomen is ook wel peak Nederland: verraad met een powerballad en daarna allemaal “kippenvel” typen op X, zeg maar. En ondertussen gaat Simone Weimans de halve wereld over met een stamhoofd naar Split Rock… maar hé, als je het niet in een musical stopt bestaat het blijkbaar niet.

Feit is ook dat The Passion al jaren geen kerkdienst is maar een tv-musical, dus popnummers erbij is gewoon het format, alleen Borsato bij Judas schuurt nu extra door alles wat er rond die man hangt. En dat Split Rock-stukje, mooi bedoeld, maar zonder context voelt het als spirituele sightseeing, terwijl je juist met 20 seconden uitleg zoveel meer respect en betekenis kan geven.

Borsato bij Judas is vooral een handige “herkenbaarheidstruc” om iedereen erbij te houden, maar je koopt er ook meteen een extra discussie mee die niks met het paasverhaal te maken heeft, dat wist de redactie echt wel. En dat Split Rock-stukje: leuk dat ze buiten Nederland kijken, maar het voelt alsof er gewoon nog een item uit een ander programma in de uitzending is geplakt omdat het mooi op camera is, niet omdat het dramaturgisch ergens landt. Het hangt er dan een beetje bij als beleidsstukje “inclusie” tussen de powerballads, tja.

Goh, als je Judas met een Borsato-nummer laat opkomen gaat het de volgende dag weer alleen dáárover en niet over het verhaal zelf, dat is toch precies het probleem. En dat Split Rock-dingetje: prima hoor, maar het voelde als een vakantievlog tussendoor, ik zat echt van huh waarom nu ineens Amerika?? toch?

Tsja, als je Judas al moet “verkopen” met een hitje dan is het gewoon karaoke met een kruis ernaast. op een schip laat je ook geen twee kapiteins tegelijk sturen, en hier gooien ze musical, nieuwsitem en reisvlog door elkaar en hopen ze dat het toch vaart houdt.