Jonge wethouder Eva Oos­ters stopt: ‘Iemand hoopte dat ik een heel kleine portefeuille zou krijgen’

Tuurlijk is dat kleinerend, maar er wordt nu gedaan alsof het alleen “jonge vrouw” is, terwijl in de politiek iedereen die nieuw is eerst het restpakket krijgt en mag bewijzen dat ie het kan. Aan de andere kant: als ze niet eens durven te zeggen wie dat riep, dan blijft het bij verontwaardiging en verandert er precies niks.

Dat “we geven je wel iets kleins” hoor je vaker dan mensen denken, ik heb op de gemeente hier ook gezien dat een nieuw iemand eerst met een soort restportefeuille werd afgescheept en dan mocht je “bewijzen” dat je niet alleen voor de foto’s zat. Aan de andere kant, als niemand nu gewoon hardop zegt wie dat zei en er consequenties aan hangt, dan is het volgende jonge talent straks weer de pineut, tja.

kom op hoor, een “iemand hoopte…” is wel héél dun om dan meteen te stoppen en het neer te zetten als groot onrecht; in elke coalitie wordt er geschoven en getest en soms krijg je gewoon niet de portefeuille die jij in je hoofd had. Als je écht wat wil veranderen ga je dat gevecht aan in plaats van vertrekken en achteraf impliciet iedereen wegzetten als kleinerend.

Wat mij opvalt: dat “iemand hoopte” is precies die slappe raadhuis-taal waarmee je elkaar klein houdt zonder ooit verantwoordelijkheid te nemen; ondertussen mag zij met open vizier de brandjes blussen. Ik heb dat op mijn school ook gezien: in de teamkamer werd dan zogenaamd luchtig gezegd dat “die nieuwe collega vast alleen de brugklas” zou doen, en voor je het weet is zo’n mens het mikpunt én de zondebok tegelijk. En taalkundig: noem dan gewoon wie het zei, of hou op met dat anonieme “iemand”; dit is geen roddelgroep-app.

Ik merk dat dat raadhuis-gedoe overal hetzelfde voelt: je krijgt meteen “een plek” toegewezen en als je niet in dat clubje-energie past, word je klein gehouden met zo’n lullig portefeuille’tje. En dan moet je als jonge bestuurder ook nog alles netjes verwoorden zonder namen te noemen, want anders ben jij ineens “niet collegiaal” en lig je eruit… tja, dan haakt iemand af en de oude garde blijft lekker zitten.

dat “noem een naam” klinkt stoer, maar zo werkt het raadhuis echt niet: als je één persoon aanwijst ben je de rest van je termijn afgeschreven en gaat alles via roddel en achterkamertjes nóg harder. het punt dat je mist is dat het probleem niet dat ene “iemand” is, maar een cultuur waarin een jonge vrouw meteen klein gehouden moet worden en niemand daar openlijk tegenin gaat. dan kun je ja/nee roepen tot je blauw ziet, maar je krijgt nooit normaal bestuur.