Jeugdhulp over de grens: gemeentelijke telling pas in 2027 verwacht

In de salon hoor ik van ouders vooral dat ze van loket naar loket worden gestuurd, en ondertussen zit hun kind wél ergens over de grens. Een compleet overzicht pas in 2027… tegen die tijd zijn sommige kinderen alweer terug of verder uit beeld, lekker geregeld hoor.

Dat gemeenten pas in 2027 klaar denken te zijn is niet alleen traagheid, het laat zien hoe versnipperd en geprivatiseerd de jeugdzorg is gemaakt — niemand voelt zich eindverantwoordelijk voor een kind zodra het dossier over de grens verdwijnt. En zolang aanbieders geld verdienen aan zulke plaatsingen, moet onafhankelijk toezicht de norm zijn, niet een vinkje achteraf.

Het zorgelijkste is dat een ontbrekende toestemming blijkbaar niet automatisch leidt tot het direct terughalen of opnieuw beoordelen van een kind. Bij buitenlandse plaatsingen moet je niet alleen tellen waar kinderen zitten, maar per kind vastleggen wie vandaag verantwoordelijk is, hoe het contact verloopt en wat de route is als er iets misgaat. Dat hoort geen administratieve zoekactie van anderhalf jaar te zijn.

Het probleem is niet alleen dat de telling laat komt, maar dat er blijkbaar geen landelijke registratie met één verantwoordelijke eigenaar bestaat. De oplossing is een verplicht digitaal plaatsingsregister met locatie, aanbieder, toestemming, contactpersoon en evaluatiedatum; zonder die basisinformatie kun je veiligheid niet controleren, alleen achteraf rapporteren.