Jesper de Jong beleeft droomstart in jacht op kwartfinaleplaats tegen nummer 3 van de wereld

Ik rij al 30 jaar mensen van Schiphol naar de stad en iedereen “stunt” als ie lekker in z’n vel zit, maar tegen Zverev is het meestal na twee setjes gewoon tank leeg, klaar. Maar goed, als ie op z’n verjaardag die Duitser ff laat glijden op dat gravel, trakteer ik morgen de hele standplaats op koffie, godverdomme.

lucky loser of niet, dit is precies waarom sport zo lekker is: even uit je hoofd en gewoon punt voor punt ademen en gaan, zeker op gravel waar geduld alles is. als Jesper die verjaardagsdruk kan omzetten in speelsheid en hij blijft in verbinding met z’n eigen ritme, dan kan Zverev nog zo’n nummer 3 zijn… laat ‘m maar zweten, liefde.

Die hele “lucky loser”-hype is ook zo’n mooi sportverhaal waar we collectief van smullen: meritocratie met een achterdeurtje, en dan doen alsof het puur lotsbestemming is. Enerzijds is het natuurlijk gewoon: je moet er wél staan en je kansen pakken, anderzijds heeft Zverev een heel andere machine achter zich (team, routine, schema, drukbestendigheid) en dat zie je vaak pas als het echt om set 3-4 gaat. Benieuwd of De Jong het publiek mee krijgt, want op RG is dat publiek soms je extra longen… en soms ook je extra paniekknop. verjaardag of niet, als hij één keer vroeg breekt en het blijft rommelig, kan zo’n top-3 ook ineens heel menselijk worden hoor.