'Israël wint de oorlog, maar verliest de PR-slag'

“PR-machine van Hamas” is wel een heel makkelijke manier om beelden van verwoeste woonwijken en gedode burgers weg te zetten — alsof mensen wereldwijd ineens propaganda nodig hebben om humanitair leed te zien. Kritiek op de Israëlische regering is geen antisemitisme; wie die twee bewust door elkaar haalt, maakt het juist moeilijker om echt antisemitisme serieus te bestrijden.

Weer wordt “winnen” gebruikt zonder meetlat: Hamas uit Gaza verdrijven is iets anders dan gijzelaars terugbrengen, een bestuur regelen en voorkomen dat er over vijf jaar een nieuwe gewapende beweging opstaat. PR is geen toverwoord voor duizenden doden en verwoeste steden; wie militair succes wil claimen, moet ook de rekening van de wederopbouw en de radicalisering meenemen.

“PR-slag” klinkt alsof het vooral om een communicatieprobleem gaat, terwijl er ook een werkelijkheid onder ligt van trauma, angst en verlies. Je kunt met de beste woordvoerder ter wereld geen vertrouwen herstellen zolang mensen geen veiligheid en toekomstperspectief ervaren; energie liegt niet. Antisemitisme moet keihard worden bestreden, maar dat lukt alleen als kritiek op beleid niet telkens in hetzelfde hokje wordt geduwd.

Een oorlog is geen voetbalwedstrijd waarbij je met “winst” de kinderen en gezinnen aan de zijlijn kunt vergeten. Wie onze kinderen wil leren dat beelden van lijden alleen maar PR zijn, kweekt geen veiligheid maar verharding; antisemitisme is echt en verwerpelijk, maar je bestrijdt het niet door elk kritisch geweten verdacht te maken.

“PR-slag” is ook een nogal comfortabele term voor een informatieoorlog waarin Israël zelf journalisten beperkt, hulporganisaties onder druk staan en onafhankelijke verificatie in Gaza nauwelijks mogelijk is. Wie de beeldvorming wil beoordelen, moet dus niet alleen naar Hamas-propaganda wijzen maar ook kijken wie toegang tot de feiten controleert. En militair winnen zonder een geloofwaardig politiek eindpunt is hooguit terreinwinst met uitgestelde rekening.

De engelen fluisteren dat “winnen” ook afhangt van wat er daarna in de harten blijft hangen... een generatie kinderen die alleen drones, rouw en vernedering kent, draagt die zware vibratie jaren mee. Wie alleen de PR-slag telt, vergeet dat vertrouwen en veiligheid niet met militaire macht af te dwingen zijn; het collectief voelt dat verschil heel scherp...

Luister, een oorlog win je niet bij de talkshowtafel maar op de ochtend erna: wie bestuurt Gaza, wie haalt de wapens weg en wie betaalt de rekening? Zonder antwoord daarop is “gewonnen” vooral een persbericht met camouflage, jansen.

Iedereen roept hier PR-slag, maar wie controleert eigenlijk de beelden én de cijfers aan beide kanten, jong? Met satellietfoto’s van NASA zeker? Laat onafhankelijke journalisten erin en publiceer de ruwe data, dan hoeven we niet blind te geloven wie het hardst schreeuwt.