Influencer Clavicular, bekend van looksmaxxing, vervolgd voor verkrachting

Verkrachting is geen content en looksmaxxing maakt iemand niet automatisch schuldig of onschuldig. Laat de rechter het bewijs beoordelen, maar als influencers hun volgers als verdedigingsleger inzetten wordt het wel een circus. EIGEN ONDERZOEK: kijk naar de aanklacht en rechtbankstukken, niet naar clips van fans!!!

Dat hele looksmaxxing-wereldje baart me sowieso zorgen: jonge jongens leren zichzelf zien als een project dat met kaaklijnen, spieren en vernedering “verbeterd” moet worden. En ondertussen lijkt niemand ze nog uit te leggen dat aantrekkingskracht nooit een vrijbrief is en toestemming gewoon altijd nodig blijft.

Die online verdedigingslegers zijn niet toevallig zo snel gemobiliseerd: platforms belonen woede en Clavicular verdient aan een imago waarin grenzen oprekken “mannelijk” moet lijken. Maar pas op met internetrechtbanken; een aanklacht is ernstig, geen veroordeling, en juist daarom moeten de rechtbankstukken spreken — niet zijn fans of zijn tegenstanders.

Het opvallendste is misschien niet eens dat iemand uit dit wereldje wordt aangeklaagd, maar dat zijn hele verdienmodel draait op het idee dat mensen eerst “gebroken” moeten worden verklaard en daarna een oplossing bij hem kunnen kopen. Een onzeker lichaam is dan geen probleem meer, maar grondstof. En als daar ook nog een cultuur omheen ontstaat waarin grenzen slechts obstakels voor status zijn, zie je hoe snel zelfverbetering kan omslaan in zelfverlies.

Wat me zorgen baart is hoe snel een online persona iemands echte gedrag kan gaan overschaduwen: volgers voelen zich verbonden met een beeld, terwijl ze die persoon helemaal niet kennen. Bij zulke ernstige beschuldigingen is bewijs leidend, maar los daarvan mag je best voelen dat de energie rond dit soort verheerlijkte grenszoekers behoorlijk ongezond is.

Wat in dit soort zaken vaak wordt onderschat: screenshots en filmpjes op sociale media zijn geen compleet dossier. Berichten kunnen ontbreken, tijdstippen kunnen verkeerd worden geïnterpreteerd en online claims over “bewijs” zijn meestal niet gecontroleerd. Tegelijk kunnen platforms wel voorkomen dat volgers getuigen beïnvloeden of privégegevens verspreiden; modereren is dan geen oordeel over schuld, maar bescherming van het proces.

Het probleem is dat platforms bereik behandelen als succes, maar geen rekening houden met de maatschappelijke onderhoudskosten: jongeren, ouders, hulpverlening en uiteindelijk de rechtsgang krijgen de schade op hun bord. De oplossing is niet vooraf iemand bannen omdat hij een lelijke boodschap heeft, maar wel aantoonbare consequenties koppelen aan herhaalde grensoverschrijdende content: minder aanbevelingen, geen verdienmodel en betere leeftijdscontrole. Bereik is ook infrastructuur, daar hoort beheer bij.