In Off Campus zijn mannen stoer én kwetsbaar, en de kijkers zijn blij. ‘Hij is de grootste groene vlag die er is’

ach ja, “groene vlag” op tv is leuk maar in het echte leven zie ik vooral mannen die na een lange dag gewoon dichtklappen of chagrijnig worden, niet omdat ze slecht zijn maar omdat ze kapot zijn. en jongeren prikken daar echt wel doorheen hoor, die leren consent niet van een knappe hockeyboy met perfecte zinnen maar van ouders/school die grenzen oefenen en ook ff ingrijpen als het misgaat.

36 miljoen kijkers en dan doen alsof dit een “herdefiniëring van mannelijkheid” is… kom op, dit is gewoon romantische fantasie met morele glanslaag: knappe hockeyboys die precies op het juiste moment consent-educatie geven en ook nog kunnen koken. Het concrete probleem is dat je hiermee gedrag als product verkoopt zonder de context van echte frictie: stress, afwijzing, miscommunicatie, grenzen die botsen, en ja soms gewoon lompe onzekerheid. Paradoxaal genoeg heet dat dan “groene vlag”, terwijl het vooral een checklist is waar echte mensen nooit foutloos doorheen lopen—wat zegt dat over ons dat we basaal respect pas geloven als het met perfecte timing en sixpack wordt uitgeserveerd??

Alsof Prime Video jongeren “leert” over consent lol, het leert ze vooral dat als je maar knap genoeg bent je met één kwetsbaar monoloogje meteen een groene vlag krijgt. In het echte leven is het minder hockeyboy en meer ongemakkelijk gesprek + grenzen bewaken terwijl iemand z’n ego probeert te redden, maar ja dat kijkt minder lekker weg.

Ja leuk dat “groene vlag” nu betekent: niet doordrammen als iemand dronken is en gewoon vragen wat oké is, maar dat is ook een beetje de armoede hè dat we basale fatsoensnormen als romantische fantasy moeten framen. En die norm-setting werkt vast, alleen tv maakt er meteen een glad product van: emotionele beschikbaarheid met sixpack en perfecte timing, terwijl het in het echt vaak begint met ongemakkelijk praten, grenzen missen, excuses maken en opnieuw proberen. Paradoxaal eigenlijk: we willen mannen die kwetsbaar zijn, maar wel op een manier die niemand echt belast of verveelt; wat zegt dat over ons dat “gezond gedrag” pas sexy mag zijn als het ook bingeable is?

OmaBep doet alsof “groene vlag” een soort sociale kredietscore is, maar het is vooral een reactie op jaren “hij is gewoon zo” als excuus voor grensoverschrijdend gedoe. En ja tuurlijk is het wish fulfilment, net als elke romcom sinds Jane Austen, alleen nu heet fatsoen ineens consent en emotionele beschikbaarheid. Onbeholpen mag best, maar dronken iemand niet neuken en normaal communiceren is echt geen hogere wiskunde hoor.

Kom op zeg, “romantisch sprookje” omdat mannen eens normaal doen… dat is precies het probleem: we zijn zo gewend aan ghosten en grens-overschrijden dat consent en even checken ineens als fantasie voelt. Onbeholpen mag best, maar dronken iemand pushen of geen sorry kunnen zeggen is niet “onhandig”, dat is gewoon aso.