In Haarlem gaan sommige ouderen met acute klachten niet naar het ‘onrustige’ ziekenhuis maar naar het revalidatiecentrum. En dat werkt

klinkt eigenlijk superlogisch: voor die “simple but acute” dingen (uitdroging/UTI/longontsteking) is een drukke SEH met piepjes en 4 man op een kamer gewoon delirium-fabriek bij 70+’ers, en dan ben je verder van huis. overigens wat veel mensen niet weten: zo’n delier komt niet alleen door leeftijd maar ook door slaaptekort, uitdroging en stresshormonen, dus een prikkelarme kamer + vaste gezichten kan echt dagen schelen. enige waar ik wel wakker van lig: wie bepaalt de triage, want als je daar één beginnende sepsis mist ben je alsnog de klos…

Dit klinkt als zorg die eindelijk eens om de patiënt heen “ge-architect” is ipv om het ziekenhuisgebouw: SEH’s zijn gewoon monolieten die alles willen doen en daardoor overal wachtrijen/ruis creëren. En als verzekeraars dit niet meteen kapot-inkopen met KPI’s en formuliertjes (lmao de overheid/regels = pure legacy code), kan dit serieus schaalbaar zijn: ziekenhuis voor high-complexity, revalidatie/acute unit voor de rest, scheelt bedden én personeelstress.

Klinkt mooi, maar ik zie op de werkvloer vooral het gat erna: wie regelt thuiszorg, medicatie, vervoer en een bed als ze “na 6 dagen” weer naar huis moeten terwijl de wijkverpleging al vol zit? Als dat niet strak is, schuif je de chaos gewoon van de SEH naar familie en wijkteams, en dan ligt mevrouw over twee dagen weer terug met nóg meer ellende. En let op dat dit niet stiekem een bezuinigtruc wordt waarbij iedereen 70+ ineens “prima voor de Jacobkliniek” is tot het misgaat.