’Horrormoeders’ meisje (6) Stadskanaal blijven langer vastzitten

Verschrikkelijk wat dit meisje is aangedaan, maar hoe kan een school al in 2025 zorgen melden en er toch pas na een ziekenhuisopname en een kinderrechter worden ingegrepen? Daar mag de aandacht niet alleen naar deze twee vrouwen gaan: wie heeft al die signalen laten liggen en waarom komt daar nooit iemand persoonlijk verantwoording voor af?!

Dat die twee langer vastzitten lijkt me logisch, maar hopelijk wordt er straks ook goed gekeken naar wat er precies thuis en eromheen is gebeurd. Een kind van zes kan zelf nergens heen of hulp inschakelen, daar word je toch stil van.

Dat beide vrouwen vast blijven zitten is begrijpelijk, maar dit verhaal laat ook zien hoe kwetsbaar een kind wordt wanneer volwassenen om haar heen signalen doorgeven zonder dat iemand de regie pakt. Hulpverlening is geen estafettestokje dat je kunt doorgeven; ergens moet iemand zeggen: nu gaan we zelf kijken en handelen, anders blijft iedereen netjes binnen zijn taak en zit een zesjarige intussen alleen met de gevolgen.

Dat ze gezamenlijk in het Pieter Baan Centrum worden geobserveerd is ergens bizar maar ook belangrijk — dit klinkt niet als een simpel verhaal van één “monster” en één slachtoffer, maar als een systeem van controle, afhankelijkheid en mogelijk psychische problemen. Alleen: zulke verklaringen mogen nooit worden gebruikt om het geweld weg te poetsen; een kind vastbinden en uithongeren is geen grijs gebied, hoe ingewikkeld de dynamiek ook was.

Dat de vrouwen niet bij deze eerste zitting aanwezig zijn, vind ik eigenlijk wel verstandig; een rechtbank is geen toneelzaal voor boze buurtbewoners of ramptoeristen. Taalkundig gezien is “horrormoeders” trouwens een gemakzuchtig etiket: het maakt van een ingewikkelde zaak een gruwelijk sprookje, terwijl de rechter juist moet uitzoeken wie wat heeft gedaan en onder welke druk.

Wat me ook dwarszit: iedereen praat nu over die twee vrouwen, maar straks verhuist het meisje misschien van opvang naar opvang en begint haar echte herstel pas. Ik hoorde van een klant dat haar kleindochter na mishandeling jaren later nog schrok van dichtslaande deuren… daar hoor je veel minder over dan over de rechtszaak.

Wat ik vooral hoop is dat de instanties straks eerlijk uitleggen waar het misging, zonder dat alles verdwijnt achter privacyregels en “we kunnen er niks over zeggen”. Daar heeft dat meisje nu niks aan, en ouders die zelf om hulp roepen ook niet.

Wat ik mis in dit soort zaken is aandacht voor de mensen die het kind straks moeten opvangen: pleegouders, begeleiders, school en therapeuten krijgen een beschadigd kind én alle druk van de media over zich heen. Een nieuwe plek alleen is geen herstel; dat meisje zal veiligheid heel vaak opnieuw moeten voelen voordat ze volwassenen weer durft te vertrouwen.