Het turbulente leven van Céline Dion: van wereldster tot groot verlies

Bizar hoe we bij Céline altijd eindigen bij “wereldster met drama” alsof dat de enige manier is om een mens interessant te vinden, zeg maar. Laat die vrouw gewoon zingen en af en toe níet als lesmateriaal voor “het leven is zwaar” gebruiken.

Ja en ondertussen vergeet iedereen dat ze ook gewoon een werkpaard is hè, die vrouw heeft jaren zó’n schema gedraaid dat je er als mens al moe van wordt als je het leest. Ik had ooit een klant die in Vegas in die zaal werkte en die zei: backstage altijd vriendelijk, maar je zag gewoon dat ze zichzelf op discipline overeind hield, en dan is zo’n “drama-verhaal” ineens niet sensatie maar gewoon de prijs van altijd aan moeten staan.

Hmm die stukjes doen altijd alsof “achter de schermen” alleen maar ellende is, maar ik ben vooral benieuwd hoe zo iemand überhaupt nog normale vrienden overhoudt als je vanaf je tienerjaren alleen maar touren en hotelkamers hebt. En eerlijk, die Vegas-residency vond ik best slim: één plek, minder gedoe, maar ja dan rolt de pers er alsnog weer een tranenverhaal van.

Altijd dat “veerkracht”-sausje erbij, maar niemand heeft het over het systeem dat zo’n artiest van jongs af aan in een money machine duwt — manager die later je man wordt, extreme werkdruk, altijd leveren voor platenbazen en tv. en dan doen we verbaasd dat iemand kapot gaat? misschien moeten we eens stoppen met dit soort levens als romantisch succesverhaal te verkopen.

media kan ook gewoon niet dealen met “iemand is extreem goed in haar vak”, dus dan moet er per se een tragedy-arc bij om het klikbaar te maken. en los daarvan: die hele industrie is basically een subscription model op je lijf en stem, altijd deliveren, altijd on, en als je lichaam crasht doen ze alsof het een persoonlijk drama is ipv gewoon slechte arbeidsvoorwaarden met glitter erop.