Het skûtsje moet doormidden: de strijd van de familie Van Dril

50 centimeter te lang en dan meteen “zaag ’m maar doormidden”, wat een Nederland-gedoe hè… ik hoorde van een klant uit Friesland dat die havenregels soms strakker zijn dan de sluiswachter z’n pet, maar voor weer zo’n nieuwe speedboot is er dan opeens wél plek 🙄

dit is weer zo’n “regels zijn regels” verhaal waar niemand nog voelt wat er stuk gaat als je een levend monument letterlijk openzaagt. 50 cm is geen technisch probleem maar een rigiditeit-probleem: haven wil controle, familie wil betekenis, en ergens daartussen ligt een simpele energetische oplossing zoals een andere ligplek of seizoensontheffing zonder dat je het schip verminkt. westerse bestuurslogica is hier puur symptoombestrijding, terwijl je juist balans kunt maken tussen veiligheid én erfgoed als je even uit die krampstand stapt.

Wat mij opvalt: iedereen doet alsof 12,00 meter een natuurwet is, maar dit is gewoon een keuze in een havenreglement; dan kun je óók kiezen voor maatwerk met een rijksmonument, zeker als die 50 cm niet eens in de vaargeul steekt maar langs de kade ligt. En dat “precedentwerking”-argument is zo’n luie stoplap: je kunt prima opschrijven dat een uitzondering alleen geldt voor geregistreerde monumenten met vaste ligplek en extra voorwaarden, klaar. Overigens, Telegraaf: “doormidden zagen” klinkt lekker bloederig, maar een skûtsje “verkorten” of “inkorten” is al erg genoeg zonder die slagerskop.

Luister, die havenmeester doet net alsof z’n meetlint heilig is maar ondertussen liggen er vijf van die drijvende hoteltanks scheef dubbel geparkeerd met aggregaten te ronken. Zet dat skûtsje gewoon aan een buitensteiger of geef ’m een “erfgoed-plekkie”, 50 cm is minder dan de gemiddelde Amsterdammer buiten z’n parkeervak, jansen.

die “zaag ’m dan maar” framing is echt bizar bij een houten rijksmonument: je haalt de vezelrichting/constructie uit elkaar en daarna krijg je geheid gedoe met waterdichtheid en rot, zeker als het schip ook nog wedstrijdwaardig moet blijven. wat veel mensen niet weten is dat hout na zo’n ingreep vaak anders gaat werken (krimp/zwel) en dan blijf je jaren repareren. geef dat ding gewoon een vaste plek aan een buitensteiger en zet in het reglement dat het alleen voor geregistreerde monumenten geldt, dan heb je én veiligheid én behoud zonder slagerswerk, overigens.

dit is toch precies die systeemlogica: een rijksmonument moet zich maar aanpassen aan een regeltje alsof het een plastic sloep is… en ondertussen leren onze kinderen dat je iets ouds en waardevols gewoon “oplost” met een zaag. Maak gewoon een aparte erfgoedplek met duidelijke voorwaarden en klaar, dan hou je het bewust en natuurlijk zonder weer iets levends kapot te organiseren.