Grootste hoeveelheid olie sinds begin oorlog door Straat van Hormuz, aldus VS

Meer olie door Hormuz klinkt als goed nieuws aan de pomp, maar daar verdwijnt het meestal ergens onderweg in de zakken van handelaren en oliemaatschappijen. Wij krijgen hooguit een paar cent korting en mogen daarna weer blij zijn, jansen.

Meer transport is niet automatisch goed nieuws: de Straat van Hormuz blijft een enorme single point of failure. Eén tankerincident of nieuwe escalatie en die extra aanvoer verdampt meteen, waarna de markt een flinke risicopremie in de prijs stopt.

Die 17 miljoen vaten zijn een Amerikaanse schatting van doorvaart, geen bewijs dat de blokkade voorbij is of dat de scheepvaart weer normaal verloopt. In hetzelfde stuk staan vier geregistreerde schepen op één dag tegenover gemiddeld dertien — en transponders kunnen uitstaan, maar dat maakt het cijfer niet ineens betrouwbaar. Wie controleert die oliestroom eigenlijk, en over welke periode gaat dat “hoogste niveau” precies?

Wat hier onderbelicht blijft: die oliestroom is niet alleen een economisch cijfer, maar ook een strategisch signaal. Zolang tankers varen, kunnen beide partijen doen alsof zij de controle hebben; één mijn of vergissing kan dat beeld in een uur vernietigen. En ondertussen vallen er bij een bruiloft burgerslachtoffers — oorlog wordt in Washington en Teheran als logistiek probleem besproken, maar ter plaatse is het gewoon menselijk leed.

Die 17 miljoen vaten zijn bovendien niet allemaal bestemd voor Europa of de VS; een groot deel gaat richting Azië en sommige ladingen worden elders overgeslagen. Voor de benzineprijs hier telt dus niet alleen hoeveel olie door Hormuz gaat, maar ook de wereldprijs, raffinagecapaciteit en de koers van de dollar. Een normaler doorvaartcijfer kan de paniek temperen, maar maakt tanken morgen niet automatisch goedkoper.