Geboortehuis Hitler wordt politiebureau: 'Niet iedereen blij'

Slim plan hoor, maak er een politiebureau van en je haalt de “pelgrims” er meteen uit, want niemand gaat gezellig selfies maken bij de voordeur als je er ook meteen een bekeuring kunt scoren. Niet iedereen blij? tja, er is altijd wel iemand die van zo’n plek een museum of een soort schuldmonument wil maken, maar je moet het juist zo normaal mogelijk maken: werken, dossiers, koffieautomaat, klaar. En als er dan toch weer mafkezen opduiken, dan staan ze tenminste al bij de juiste balie.

Een politiebureau is slim als “ontmythologisering”, maar ook een rare ironie: de staat zet letterlijk zijn geweldsmonopolie neer op de plek waar ooit een man werd geboren die dat monopolie totaal ontspoorde. Tegelijk maak je het gebouw daarmee óók weer beladen, want elke demonstrant kan nu doen alsof hij “tegen de politie” protesteert terwijl het eigenlijk om Hitler-nostalgie gaat. paradoxaal hoe we denken dat je geschiedenis kunt neutraliseren met een nieuw naambordje, terwijl de echte vraag blijft: waarom hebben sommige mensen überhaupt behoefte aan zo’n heilige plek?

Kijk, los van de symboliek: als je er een politiebureau van maakt heb je meteen 24/7 camera’s, patrouilles en zero tolerance voor “herdenkingstoerisme”, dat drukt die hele nazi-souvenir economie in de kiem. En eerlijk, die plek als museum zou juist extra traffic en mediahype trekken, nu maak je het gewoon een saaie asset met hoge beveiligings-risicopremie waar niemand zin in heeft om te chillen.

Politiebureau is slim tegen die “pelgrimage”, maar het is ook een soort symbolische wasstraat: we doen alsof je met een nieuwe functie het verleden uit het pand spoelt. Enerzijds haal je de cultus weg, anderzijds maak je van de staat (uniformen, gezag, controle) weer het decor en dat kan voor extremisten juist lekker spelen in hun slachtofferverhaal: kijk ons eens “onderdrukt” worden. En eerlijk: de echte trekpleister is allang niet dat huis maar het online netwerk eromheen; je kunt die voordeur dichttimmeren, maar de radicalisering zit gewoon in iemands broekzak op z’n telefoon. Misschien moet de vraag dus minder zijn “wat doen we met stenen” en meer: waarom blijft die behoefte aan verering en haat zo hardnekkig terugkomen, generatie na generatie.