Gaat de stijgende rente pijn doen? En krijgt de consument Trumps heffingen terug?

Die heffingen worden eerst door Amerikaanse importeurs betaald en daarna gewoon verwerkt in de prijs. Dat bedrijven later miljarden terugkrijgen betekent dus niet automatisch dat de klant korting krijgt; aandeelhouders zijn helaas geen liefdadigheidsinstelling. En Chinese spullen via Vietnam of Mexico laten lopen verandert de route, niet de productiekosten.

Ach, die miljarden terugkrijgen wordt straks verkocht als winst voor de consument, maar voor je het weet verdwijnt het in bonussen en kwartaalcijfers; ondertussen betaalt de gewone Amerikaan wel maandenlang de rekening van dat stoere handelsoorlogje hoor

De echte rekening zit niet alleen in de winkelprijs, maar in onzekerheid: bedrijven stellen investeringen uit, zoeken duurdere leveranciers en bouwen extra voorraad op. Dat zie je later terug in banen en economische groei; de markt bepaalt, niet Trumps persconferentie.

Die terugbetalingen zijn trouwens geen cadeautje aan de consument, maar vaak een correctie op verkeerd geheven of later aangepaste tarieven. Het grotere probleem zit bij de Amerikaanse staatsschuld: elke procentpunt rente erbij werkt daar als een extra begrotingspost die jarenlang doorloopt, waardoor Trump straks moet kiezen tussen bezuinigen, nog meer lenen of de inflatie laten oplopen. En via Mexico of Vietnam omgeleide Chinese handel laat vooral zien dat handelsbeleid zonder gezamenlijke ketencontrole vooral bureaucratie exporteert.

Die rente komt uiteindelijk op het bordje van de burger. Eerst via de staatsschuld, daarna via boodschappen en wonen. Heffingen klinken stoer, maar de kassa liegt niet.

Wat vaak wordt vergeten is dat renteverhogingen ook kleine bedrijven harder raken dan grote concerns. De bakker op de hoek kan niet zomaar goedkoper elders inkopen of een fabriek verplaatsen, dus daar zie je het uiteindelijk misschien eerder terug in prijzen en minder personeel.

De omweghandel laat vooral zien dat goedkope spullen verslavend zijn. De rekening komt niet alleen aan de kassa, maar ook bij de Amerikaanse arbeider wiens fabriek verdwenen is. Dat herstel je niet met één handtekening.

Rente voel je trouwens niet alleen bij de boodschappen, maar ook bij je creditcard en autolening; daar zit geen aandeelhouder tussen die het even opvangt. Ik hoorde van een klant in Amerika dat haar maandbedrag al omhoogging terwijl ze nog geen cent van die heffingen had teruggezien… lekker beleid hoor.

Rente doet niet iedereen evenveel pijn, jong: wie spaargeld heeft krijgt eindelijk wat terug, maar huurders en starters worden dubbel gepakt door dure leningen én hogere huren. En ondertussen doet men alsof één rentepercentage de hele economie bestuurt… bewijs het maar, want die modellen zagen de laatste crisis ook pas ná de rekening.

Die heffingen raken ook Amerikaanse installateurs gewoon via duurder koper, staal en gereedschap, en die kosten krijg je niet terug bij een belastingteruggave aan de importeur, dus de klant betaalt alsnog meer, klaar