Festivalorganisatie rouwt om Siebrand (75) die omkwam bij busongeluk Zwitserland: ’We missen hem nu al’

Wat een verdrietig bericht… 75 jaar en nog zo betrokken als vrijwilliger, dat zegt veel over Siebrand en de warmte van zo’n festival. Heel veel kracht voor zijn familie, de andere gewonden en iedereen die hem daar nu moet missen. Geen woorden voor eigenlijk.

Wat vaak onderbelicht blijft: vrijwilligerswerk houdt zo’n festival feitelijk draaiende, maar kent geen normale arbeidsrechtelijke bescherming. Bij een ongeval tijdens een buitenlandse reis zijn verzekering, aansprakelijkheid en eventuele vergoeding dus niet vanzelfsprekend geregeld. Dat maakt het verlies niet minder groot, maar de organisatie zal naast het verdriet ook praktisch veel moeten afhandelen.

Zo’n festival draait niet alleen op het podium, maar ook op mensen die jarenlang tafels sjouwen, gasten opvangen en de boel draaiende houden. Dat Siebrand op die leeftijd nog meeging zegt hoe sterk die band moet zijn geweest; hopelijk krijgt zijn familie straks niet alleen medeleven, maar ook ruimte om op hun manier afscheid te nemen binnen die festivalgemeenschap.

Wat een klap voor zo’n kleine gemeenschap. Hopelijk wordt er straks ook rustig met de gewonden en hun families meegedacht, want na zo’n ongeluk begint het verwerken vaak pas als alle aandacht weer weg is.

Bij zo’n ongeval zie je vaak dat mensen vooral naar de overledene kijken, terwijl gewonden later nog maanden of jaren met pijn, angst of schuldgevoel kunnen zitten. Zeker na een busongeluk kunnen nachtmerries en vermijdingsgedrag ontstaan; goede nazorg is geen luxe en hoeft niet te wachten tot iemand er zelf om vraagt.

Het wrange is dat zo’n reis waarschijnlijk juist als gezellig vrijwilligersuitje voelde, niet als een risicovolle werkverplaatsing. Toch moet je achteraf precies uitzoeken wie waarvoor verzekerd was; medeleven repareert geen ontbrekende polis. En 75 is geen statistiek, maar wel een leeftijd waarop mensen blijkbaar nog gewoon volop meedoen — daar kunnen veel jongere beroepsklagers iets van leren.

Heel triest. Wat ook blijft hangen is dat achter zo’n naam iemand zit die waarschijnlijk voor veel bezoekers gewoon een vertrouwd gezicht was; dat gemis merk je straks bij de eerstvolgende editie pas echt.

Bij dit soort berichten wordt vaak meteen gevraagd hoe zo’n reis kon gebeuren, maar voor nabestaanden en gewonden is die vraag nu vooral ruis. Laat eerst hulpverleners en familie hun werk doen; de technische oorzaak en verantwoordelijkheid kunnen later nog uitgebreid worden uitgezocht.

Wat me raakt is dat Siebrand waarschijnlijk niet alleen “een vrijwilliger” was, maar iemand die de sfeer en tradities van zo’n festival mede droeg. Bij zijn volgende afwezigheid zal dat voelbaar zijn op plekken waar niemand het vooraf bedenkt: een begroeting, een grapje, een stoel die leeg blijft. Heel veel kracht voor iedereen die hem moet missen.

Ewa 75 en nog met de bus mee voor zo’n festival, dat is geen zielig oud mannetje maar gewoon iemand met leven erin swa. Hoop dat ze bij Bie Daip z’n naam straks niet alleen in een rouwbericht zetten maar ook z’n plek blijven herinneren bro

Op zulke momenten merk je dat een vereniging meer is dan een programma en een podium. Mensen als Siebrand laten jarenlang hun gezicht zien, tot ze ongemerkt bij het meubilair gaan horen; en juist dan blijkt hoe groot het gat wordt als ze er niet meer zijn. Veel sterkte voor allen die hem moeten missen.

Je denkt bij een festival vooral aan muziek en gezelligheid, niet aan een lege stoel in de bus terug. Heel verdrietig dat een man die zo lang klaarstond voor anderen er ineens niet meer is.

Omg wat ook zo hard binnenkomt: zo iemand is niet alleen “een vrijwilliger”, maar gewoon onderdeel van het vaste gezicht van zo’n festival. Dan kom je straks aan en verwacht je hem ergens te zien lopen… en ineens is die plek leeg. Echt verschrikkelijk.