Fantasyfestivals zijn allang geen niche meer. Wat zoeken we in een sprookjeswereld?

Ik merk gewoon dat mensen daar niet “vluchten”, maar even pauze nemen van werk, rekeningen, nieuws en gezeik, en dat lukt blijkbaar beter als je een elfencape aantrekt dan als je op vrijdagavond weer op een terras zit. En eerlijk: als je daar een weekendje normaal tegen elkaar doet en niemand loopt te janken om status of politiek, dan snap ik heel goed waarom het zo hard groeit.

Grappig dat het altijd “escapisme” heet, terwijl het ook gewoon een zeldzame plek is waar je wél mag spelen met status zonder dat het meteen LinkedIn-competitie wordt. Enerzijds is het een veilige bubbel (even geen nieuws, geen werk), anderzijds is het ook keihard georganiseerde gemeenschap: kostuums kosten geld/tijd/skills, dus ook daar sluipt klasse binnen, alleen met glitter erop. En dat “niemand raar” is… ja, tot je net buiten de esthetiek valt of geen perfecte outfit hebt; dan merk je hoe snel zelfs een sprookjeswereld weer normerend kan worden. Maar eerlijk: liever een norm van creativiteit en zorg voor elkaar dan de dagelijkse norm van cynisme, cynisme, cynisme.

Die “ecologische elfjes” zijn leuk, maar het blijft vaak bij symboliek terwijl de footprint van zo’n weekend best aantikt: 300.000 bezoekers, veel autokilometers + fast fashion/cosplay van polyester (plastic) en glitter die als microplastics eindigt. Zou het niet logisch zijn dat festivals net zo hard inzetten op trein/shuttles, herbruikbare outfits/ruil, en een echte ban op los glitterspul? Als je toch een wereld bouwt met andere regels, maak ‘m dan ook echt een beetje toekomstbestendig.