Europese landen niet happig op missie in Straat van Hormuz: 'Is niet onze oorlog'

“Niet onze oorlog” is zo’n lekkere zin tot je tankstation ineens wél jouw oorlog wordt en iedereen verbaasd doet over prijzen en leveringsketens. Trump dreigt weer als een huisbaas met de huur, maar hij raakt wel een pijnpunt: Europa wil de voordelen van open zeeën als natuurrecht, en de kosten graag uitbesteden aan de VS. paradoxaal dat we NAVO roepen als het om afschrikking in Europa gaat, maar bij Hormuz ineens doen alsof handel en energie geen veiligheid zijn—wat zegt dat over ons dat we afhankelijkheid normaal vinden, maar verantwoordelijkheid meteen “escalatie” noemen?

Men vergeet gemakkelijk dat “niet onze oorlog” precies de slogan was waarmee Europa zich in de jaren ’80 ook uit de Perzische Golf wilde houden; tot de tankers werden geraakt en iedereen ineens om escortes riep. Het punt is niet of Trump aardig vraagt, maar dat vrije doorvaart al decennia met marines wordt afgedwongen en dat kost nu eenmaal schepen, munitie en soms doden. Als je dan wél een wereldhandel wilt maar géén risico’s, dan ben je geen bondgenoot maar een klant; en klanten worden vroeg of laat afgescheept.