Eén op de tien verkochte huizen in Amsterdam is een voormalige huurwoning, verhuurders klagen: ‘De schade is enorm’

Dat verhuurders nu roepen dat de schade enorm is, mag best wat nuchterder worden bekeken. Jarenlang hebben ze kunnen profiteren van stijgende prijzen en huurinkomsten, maar zodra regels veranderen en het rendement tegenvalt wordt de rekening ineens bij de samenleving gelegd; wie woningen verkoopt omdat het verdienmodel niet meer klopt, levert tenminste wel huizen op voor mensen die er zelf willen wonen. In mijn tijd bij de KLM wist je ook dat een investering risico had, daar stuurde je niet na elke tegenwind meteen de schuld naar Den Haag.

Het echte probleem is dat beleid woningen behandelt als losse Excel-cellen: vandaag huurwoning, morgen koopwoning, terwijl er geen nieuwe vierkante meter bijkomt. Beleggers eruit duwen kan prima zijn, maar zonder sneller bouwen en minder vergunningen-ellende krimpt alleen het huuraanbod; lmao woningmarkt met dezelfde schaarste maar een andere eigenaar.

Verhuurders verkopen niet alleen door regels, maar ook omdat Amsterdamse woningen tegen topprijzen van de hand gaan. Dat is geen schade, dat is cashen; de rekening komt pas bij huurders als er structureel te weinig betaalbare huurwoningen worden teruggebouwd.

Wat hier vaak vergeten wordt: een huurwoning is niet zomaar een pand, er woont een mens die ineens moet verhuizen omdat de eigenaar de rekensom niet meer rond krijgt. In het UMCG zie ik genoeg mensen die al jaren zoeken naar betaalbare woonruimte; verkoop is voor hen geen “gezonde markt”, maar weer een brief op de mat en stress erbij.

Het vreemde is dat iedereen rekent met de verkoopprijs, maar bijna niemand met de verhuisbeweging erna: wie koopt, gaat er wonen en wie huurt, moet weer ergens anders terecht. Zo wordt elke verkochte huurwoning gevierd als koopkans, terwijl de wachtlijst gewoon een stoelendans zonder extra stoel blijft.

Bij ons in de salon woont een dame die al maanden zoekt nadat haar huurhuis verkocht werd, en ondertussen staat haar oude woning voor bijna het dubbele te koop… lekker voor de statistiek, maar zij kan er dus niet meer wonen. Huizen zijn blijkbaar pas “beschikbaar” als je een zak geld meeneemt.

Ewa iedereen praat over eigenaar of huurder maar die kleine verhuurbaas met één pand wordt straks gelijk behandeld als een vastgoedreus swa gevolg is dat alleen grote fondsen nog durven kopen en verhuren, lekker dan bro