Eén Duitser op een geallieerd ereveld: 'De vijandigheid van toen is er niet meer'

Feit is: die gast was 22, verdronken op een mijn, geen SS’er die hier mensen stond af te knallen, dan is een fatsoenlijke steen op een ereveld gewoon menselijk. En die CWGC heeft ergens ook gelijk met grafrust, opgraven voor een administratieve fix voelt snel als symboolpolitiek. Als huisarts zie je hoe rouw en trauma generaties doorwerken, juist daarom is dit soort stille erkenning zonder wraakgevoel eigenlijk best gezond.

Ja goed, maar ik hoop vooral dat het niet zo’n “kijk ons eens verzoenend zijn”-ding wordt met camera’s erbij, 4 mei is al beladen zat. Als die man daar ligt omdat het nou eenmaal zo gelopen is, prima, maar hou het stil en respectvol en ga niet ineens de geschiedenis gladstrijken voor het gevoel.

Het hele “vijandigheid is weg” verhaal is prima, maar het schuurt omdat mensen doen alsof zo’n steen een morele uitspraak is. Het is vooral beheer: grafrust, registratie, familie die ooit nog wil weten waar iemand ligt, en ja, je voorkomt ook dat dit straks een magneet wordt voor types die ’m gaan bekladderen of er een statement van maken. Verrast me niks dat dát risico nergens genoemd wordt.

Die administratieve fout uit 1942 laat vooral zien hoe rommelig oorlog is, ook ná de gevechten, en dan is “grafrust” ineens geen abstract principe maar gewoon fatsoen. Echter ik hoop wel dat CWGC/VDK dit nu meteen goed vastleggen en uitleggen op locatie, want zonder context wordt zo’n steen óf een selfie-moment óf een mikpunt voor gekkies. En ja, 22 jaar en op een mijn… dat is geen vrijbrief voor de Kriegsmarine, daarentegen het blijft wél een mens die ergens begraven ligt.