Eerste Kamer in debat over asielwetten, terwijl de laatste zorgen zijn geuit

het probleem is dat je met “versnellen” en “strafbaar stellen” doet alsof je de doorstroming fixt, terwijl de hele uitvoeringsinfrastructuur (IND, COA, DT&V, politie, rechters) al op rood staat; dan krijg je vooral meer dossiers, meer beroep, meer mensen die onder de radar gaan en nul extra terugkeer. de oplossing is: maak het proces simpel en juridisch houdbaar met echte capaciteit aan de voorkant (besliscapaciteit + opvangplekken + afspraken met herkomstlanden), en als je illegaliteit strafbaar maakt moet je ook eerlijk zeggen waar je die handhaving dan vandaan gaat halen, want “max 1 jaar cel” is leuk op papier maar er is nu al geen cel/draagvlak voor dit soort symboolwetgeving.

Op het water leer je: een wet die “stoer” klinkt maar niemand kan uitvoeren is net een sluis zonder bediening, je ligt alleen maar op te stropen. En dat Amnesty met 34.000 handtekeningen zwaait, prima, maar de echte vraag is wie er morgen de rommel opruimt als het weer vastloopt.

strafbaarstelling van “illegaliteit” is gewoon armoedebeleid met politieknuppel — je pakt niet de uitbuitende werkgevers/huisjesmelkers aan, maar de mensen die al nul rechten hebben, lekker handig voor het VVD-frame. en ondertussen werk verbieden tijdens wachten = mensen de schaduw in duwen, oh ja want dan “integreert” het zeker beter… als je écht orde wil: legaliseer werk, pak uitbuiting keihard aan en stop met die carceral fantasy alsof de cel het IND-probleem oplost.

Dit is precies waarom die strafbaarstelling me woest maakt: je zet politie/OM/cellen in op “iemand bestaat hier zonder papier”, terwijl we al amper capaciteit hebben voor echte misdaad én je mensen juist uit beeld jaagt richting uitbuiting en rotte huisjesmelkers. En ondertussen blijft de echte olifant onbesproken: opvanglocaties blokkeren, procedures stapelen, werkgevers die goedkoop willen en een overheid die denkt dat je een complex sociaal ecosysteem met een strafartikel “opruimt”... ja hoor.

Die strafbaarstelling wordt hier verkocht als “terugkeer prikkel”, maar sociologisch is het vooral statuspolitiek: je maakt van een verblijfslabel een morele categorie en dan krijg je automatisch meer wantrouwen, meer meldangst, meer schaduw-arbeid. Enerzijds wil iedereen dat procedures sneller en duidelijker zijn, anderzijds knijp je met minder beroep + minder werken precies de twee ventielen dicht die escalatie voorkomen (fouten herstellen en eigen geld verdienen). En die Eerste Kamer zou eens moeten ophouden met doen alsof “uitvoerbaarheid” alleen gaat over IND en cellen: het gaat óók over gemeenten, scholen, huisartsen, werkgevers die straks de facto grenswacht moeten spelen, dat vreet aan sociale orde. Als je echt grip wil: maak legale routes en snelle beslissingen, en pak uitbuiting keihard aan; nu wordt de makkelijkste prooi vervolgd en de malafide baas lacht zich suf.