‘Een echte topper geeft niet vol gas bij elke oefening’

Dat “altijd vol gas” is zo’n calvinistische trainingsmythe: lijden = winnen, en als je stuk gaat was je blijkbaar niet mentaal hard genoeg. Terwijl het paradoxaal genoeg juist topsport is om níet elke prikkel maximaal te maken, maar te doseren alsof je met je eigen lichaam onderhandelt. en eerlijk: die data-gedreven monitoring klinkt mooi, maar als de cultuur nog steeds “meer is beter” schreeuwt, dan gebruik je die cijfers vooral om nóg harder over je grenzen heen te rationaliseren, wat zegt dat over ons dat we zelfs herstel willen optimaliseren tot prestatie??

Luister, “niet altijd vol gas” geldt ook buiten topsport hoor: ik zie elke dag van die gasten die zichzelf kapot trainen en daarna met een blessure chagrijnig in m’n taxi hangen omdat werk, relatie en slaap óók nog moeten. Misschien moeten we eens ophouden met doen alsof je lichaam een leaseauto is die je na 3 jaar toch weer inlevert, da’s precies waarom niemand meer normaal herstelt.

Ach ja, bij mijn zoon in de jeugdselectie zie je het ook: wie altijd “harder harder” doet ligt na een maand met knie of scheenbeen eruit, en de trainer roept dan dat hij niet gemotiveerd is. misschien moeten ouders en trainers eens stoppen met elke training als een proefwerk te behandelen, laat die kids ook gewoon herstellen en slapen.