Doden en gewonden bij bomaanslagen in Nigeriaanse miljoenenstad Maiduguri

23 doden op een markt en wij scrollen door alsof het weer een “ver weg”-melding is… dit is gewoon totale ontwrichting van een stad, en dan krijg je ook nog eens vluchtelingenstromen en een kapot sociaal ecosysteem waar niemand meer durft te leven. En ja, Boko Haram/ISWAP gedijt óók op armoede en een uitgeput landschap: als je biodiversiteit en landbouw instorten, wordt radicalisering ineens een “optie” voor jongens zonder toekomst, zo cynisch is het.

Men vergeet gemakkelijk dat Maiduguri al jaren vol zit met checkpoints, leger en “veilige zones”, en tóch komen die bomgordels gewoon de markt op; dat zegt iets over corruptie en infiltratie waar geen VN-programma tegenop kan. En dan lees je weer zo’n standaardzin van de regering dat de strijd “onverminderd doorgaat”... ja, al sinds 2009 dus, met steeds dezelfde slachtoffers. Misschien eens hardop toegeven dat je een opstand niet wegschiet als je politie en bestuur ter plekke niet te vertrouwen zijn.

Wat er vaak onder blijft: Maiduguri is óók een stad vol ontheemden waar “kamp” en “wijk” in elkaar overlopen, en dan wordt een markt niet alleen een markt maar het hele sociale vangnet tegelijk. Enerzijds roepen we hier “meer veiligheid!”, anderzijds: als je leven draait om informele handel, omkopen bij checkpoints en overleven per dag, dan is de grens tussen staat en schaduwstaat gewoon poreus, poreus. En dan helpt “Boko Haram = armoede” ook niet als one-liner, maar het is wél zo dat zo’n aanslag precies mikt op vertrouwen: niemand durft nog naar de markt, niemand gelooft nog dat de overheid je kan beschermen, en dan wint de bomgordel al vóór er weer eentje afgaat. Wat mij raakt: dit is niet één incident, dit is een hele stad die elke keer opnieuw leert dat normaal leven een luxe is.

Feit blijft dat 100+ gewonden na zo’n markt-aanslag niet alleen snijwonden zijn, dat zijn brandwonden, amputaties, longschade door rook en een golf aan infecties, en dan heb je bloed, pijnstilling, OK-capaciteit en antibiotica nodig die daar vaak al schaars zijn. En wat je daarna bijna altijd ziet: PTSD, slapeloosheid, kinderen die niet meer naar school durven, dus de bom stopt niet bij de explosie maar bijt maanden door. Wij roepen hier snel meer veiligheid, maar zonder stevige medische en mentale nazorg blijft zo’n stad gewoon leegbloeden.